دیروز می گه:
Daddy I am boring
I want to go to school
دیروز بالاخره دل زدم به دریا و واسش آبنبات خریدم. بامزه بود، یه توالت فرنگی بود که داخلش از این آبنباتای پودری ریز بود و دو طرفش هم دو تا آبنبات چوبی بود به شکل بروس توالت.
این روز ا کلی با هم می رقصیم، خصوصا با این آهنگ، رقص هر دومون بهتر شده.
همه از اینکه حوصله شون تو قرنطینه سر میره غر می زنن، من از زمونی که خونه م کارم چند برابر شده صبحا باید ساعت بزارم سر چهار بیدار شم که برسم. همه ی عمرم اینقده میتینگ و ددلاین نداشتم یه جا! آرزومه یه نفسی بکشم!
به خاطر اینکه از تلویزیون و خونه بکنمش بهش می گم بیا بریم بیرون، میگه نه، مجبورش می کنم گریه و شیون راه می ندازه. بالاخره می برمش. یه ده دقیقه ای بعد از اینکه راه می افتیم یه چیزی می پرسه، می گم چی و بادقت بیشتری گوش می دم. مگه:
Why you sad me, daddy?
Why you cry me?
از طرفی معصومیت گفتنش دلم رو می پیچونه، از طرفی هم به جمله سازیش خنده م می گیره، بهش دوباره می گم چی؟ میگه:
Why you angry me ?
بهش می گم به خاطر اینکه نباید همه ش خونه بمونی و تلویزیون نگاه کنی، باید بیای بیرون.
چند دقیقه ای ساکت می شه، بعدش می گه:
Daddy, I miss school.
همیشه فکر می کردم مهدکودک رو دوست نداره و دوست داره خونه بمونه...
یکی دو سالیه فکر می کردم از مرگ دور شدم و باید نزدیک شم، این شرایط فرصت عالی ای بود... حس خوبی دارم.
Mowlana's sonnets (in his Great Book of Shams) that are remembered the most are those with the fast rhythms and short sentences that can make you dance without any music. So, for a Persian listener there is much more in them than their inspiring and spiritual messages; there is ecstasy, there is movement, there is elation.
During the last two decades, some young singers/musicians crossed the confining boundaries of the traditional Iranian music and used the fusion music to bring a new life to these sonnets. I personally believe this is the ultimate music that these sonnets have been dreaming of for centuries.
Among these singers is Mohsen Chavoshi and here is one of his greatest works based on one of Mowlana's sonnets. The song is called 'Connected'.
He's my life, don't beat him!
He's all mine, don't take him!
He is my water, my bread
There is no garden of hope like him.
Its trees and flowers, running waters,
red color of its apples and green color of its willows are all unique.
He is connected, he is perfect,
he is the flame in my heart, bring him here!
He's my life, don't beat him
He's all mine, don't take him
P.S. I will not be surprised if this sonnet was literally speaking of Shams and his sufferings whom wasn't favored by some of Rumi's pupils and disciples and what Mowlana was thinking of him.
اگر وسطش نامجو صداش در نمیومد اصلا چیز جالبی برای توجه نداشت. شعر مسخره ست و صدای این بابا یکنواخت و نشنیدنیه. بیشتر حرف می زنه تا بخونه.
انسانیت در حال آزمایش دادن این روزها تا اعتبار ارزشهای اخلاقی اون دیده بشن...
مدتهاست مطالعه ی شخصیت بازاریاب ها (فارغ از هر روشی فنسی که اسم خودشون رو بزارن،( marketing, sales, business development ) برام جالب شده به خاطر نوع کارم. به این نتیجه رسیدم اکثرشون آدمای کاملا پیچیده و دورو، شارلاتان، زیون بازی هستن که حاضرن هر دروغی بگن تا بتونن بفروشن.
اینکه حضورشون واسه بیزنس ها اساسیه چون آدمایی تو بازار هستن که به راحتی فریب ظاهر سازی و بازی های کلامی و شکلیشون رو می خورن چیزی رو تغییر نمی ده. کسانی که تعهد اخلاقی دارن تو این حرفه ها به سختی می تونن وارد یا حداقل موفق بشن چون نمی تونن دروغ بگن و ظاهرسازی کنن. شرط موفقیت نسبی این افراد اینه که کالای بسیار باارزشی برای فروش داشته باشن تا بی دورویی بفروشنش.
یه نکته ی جالب دیگه مربوط به کسایی که زمینه تکنیکال دارن و وارد کار مارکتینگ میشن. اینا اکثرا کسایی هستن که یا در زمینه ی فنی قوی نبودن یا همین جوری مدرکی گرفتن تا دل خودشون و بقیه رو خوش کنن. وقتی می بینن از لحاظ کاری یا مالی ارضا نمیشن میفتن دنبال یه کار مفت و بی دردسر مثل مارکتینگ و این حرفا و کنارش هم یه ام بی ای ای چیزی می گیرن که راضی تر بشن.
درس زندگی اینه که به هیچ سیلزمن یا مارکتر یا به قول قدیمی ها دلالی نمیشه اعتماد داشت. موجودات مریضی هستن خیلی هاشون که البته دنیای سرمایه داری به شدت بهشون نیاز داره.