قکر می کنم یاد گرفتن اسپانیاییم داره خیلی خوب پیش میره، الان متن های ساده رو خوب می خونم و می فهمم و کلمات رو توی مکالمات می تونم بگیرم.
این وسط جاز اسپانیایی برام جذابه، یه جورایی به نظر من خوش آواتر از جاز انگلیسی در میاد. لانا ری و شبیهش برام جالبن.
دوباره رفتم سراغ این ترانه، چون می گفت بیا و تا ابد گوشم بده. این ترانه، نوع همخوانیش از زندان و افرادی که می خوننش قوی ترین منیفست آزادی ایرانه که دیدم. منیفستی که می گه آینده ی ایران فقط در دست تعداد معدودی شجاع زن و مرده که قید راحت طلبی و مصلحت رو زدن، فرار نمی کنن و تا پای جونش هستن که تغییر ایجاد کنن. کسانی که بقیه ی مردم ایران شامل اکثریت مهاجران عافیت طلب اما پرمدعا (مثل من) و باقی ماندگان راحت طلب و ساکت (مثل تو) تا ابد مدیون شهامتشون خواهند بود. آینده ی ایران رو اینها رقم خواهند زد و ما فقط ریزه خوار سفره ی ایثارشون خواهیم بود!