چون میگویمش که «اکنون که شب میخُسبی، تو را از من فایده نیست، روز به هم میباشیم،» شب به حُجره میآید، میگوید که «نه. از خواب بیدار میشوم، نَفَسُ تو میشنوم، مرا راحتیست.»
از تو نقل کردند که :« من از او از این میرنجیدم که مرا بیگار میفرمود که فلان و فلان جا برو. و بر من هیچ از این سختتر نمیآید.»
این خواب دوش میگفتم. (این کرامتِ مولاناست.» گفتم «برویم به خدمتش!»
مولانا گفت «نباید که حمل کند به آن قضیّه که معاونت میخواهیم و تصدیع میدهیم؟»
گفتم «خاطرم از آن عزیزتر است که آن اندیشد.»
«وامِ مرا کی گزاری؟»
گفتم که «رشیدالدّین چیزی نیارد گفت.»
گفت «آن را خرج کنید!»
گفتم که «پانصد درم غلام، پانصد درم کنیزکی، صد و پنجاه چوعا و پوستین فتد. ای خواجه، من از اینجا سیصد درم برم به حَلَب - چهارصد گیر، پانصد گیر. هفت ماه آن میخوردم، هفت درم کرایِ حُجره. من خود را پیوسته همان فرد میبینم. ضرورتِ من این است. اگر نه، دنیا را چه میکنم؟»
قاضی شمس خویی که با آن بزرگی، آیاتِ بَیّنات میخواند پیشِ اسدِ متکلّم، مرا جفا میگفت و میرنجانید بیوجه.
گفتم «مرنجان - که بزرگان مرا به ناز پروردهاند و پدر و مادر.»
او زیاده میکرد.
گفتم «دروغ گفتیم.»
همشهری مولاناام - صورتاً، امّا بیمعنی.
«مولانا، همشهری باشیم؟»
پیرِ معتمدِ خدمتِ مشایخ کرده از خدمتِ شما نقل کرد که شما فرمودید که «من در او فرِّ ولایتِ خدا میبینم و هیبتِ خدا. پنجاه ولیِّ مُرد میباید تا در رکابِ او بروند.»
اکنون، ولیِ حق را که چنین باشد، توان گفتن «آنچه او میگوید از اصل چنین نیست»؟ اگر راست نبود، از مشایخ که امینانِ حقّند، دروغ چون روا باشد.
پیش از آن که او از عدم به این سرگیندان آمد (زیرا که او به عالَم نیامد: عالَم از کجا و او از کجا؟ به سرگیندان آمد.) بهتر بود هزاربار از اکنون که بیامد به این سرگیندان. زیرا که رهِ هزار مسلمان بزند، از خدا بازدارد - که اگر او نیامدی، راهِ آن مسلمانان نزدی.
نگاه دقیقترم به موسیقی شبهقاره داره من رو به اینجا میرسونه که ووووووه! ما چقدر اوضاعمون در زمینهی موسیقی در مقایسه با این همسایههامون افتضاحه. موسیقی پر حرارت و وسیع اونا کجا و موسیقی سر به زیر و افسردگیزایِ ما کجا؟ البته موسیقیای که قرنها تو زیرزمینها نواخته میشده نباید هم به جای بهتری میرسید. حتی میراث موسیقی فولکلور ما هم در مقایسه با ریشه و شعفی که موسیقی شبه قاره داره ناچیزه.
به هر حال این مستند دربارهی استاد بزرگ و جوان طبلهنوازی امروز هند بسیار زیبا بود. جایی تو قسمت چهار یا پنج از مغازلهی مونث و مذکر دو طبل صجبت می کنه که شورانگیز و شعفآوره.
sitar ravi shankar
من این نویسنده را دوست دارم. او یکی از بهترین روزنامهنگارانی است که داریم. چرا نمیگویم بهترین؟ شاید چون همه را نمیشناسم ولی واقعیت این است که بهتر از او ندیدهام. همیشه نوشته های فرج سرکوهی را با ولع تمام میخوانم چون حرفی برای گفتن دارد.
بیبیسی تنگنظر دیر کشفش کرد، ولی حالا که نوشتههای هفت روز کتاب را مینویسد، همه چیز عالی است.
این نوشتهاش دربارهی کتاب «ابتدانامه» سلطانولد را ببین:
«تاویل و تفسیرهای فرزند ارشد مولوی از آراء و افکار پدر و روایت او از رابطه پرکشش شمس و مولانا محافظه کارانه و محتاطانه است و از این واقعیت خبر می دهد که وارثان مولوی می کوشیدند تا شور و شوق و نوآوری و بدعت های او را کم رنگ، و خود را برای متولی گری امامزاده ای مقبول آماده کنند.»
