نَفَسُ تو می‌شنوم،‌ مرا راحتی‌ست.

چون می‌گویمش که «اکنون که شب می‌خُسبی، تو را از من فایده نیست، روز به هم می‌باشیم،» شب به حُجره می‌آید، می‌گوید که «نه. از خواب بیدار می‌شوم، نَفَسُ تو می‌شنوم،‌ مرا راحتی‌ست.»


از این می‌رنجیدم که مرا بیگار می‌فرمود

از تو نقل کردند که :« من از او از این می‌رنجیدم که مرا بیگار می‌فرمود که فلان و فلان جا برو. و بر من هیچ از این سختتر نمی‌آید.»

ضرورتِ من این است. اگر نه، دنیا را چه می‌کنم؟

این خواب دوش می‌گفتم. (این کرامتِ مولاناست.» گفتم «برویم به خدمتش!»

مولانا گفت «نباید که حمل کند به آن قضیّه که معاونت می‌خواهیم و تصدیع می‌دهیم؟»

گفتم «خاطرم از آن عزیزتر است که آن اندیشد.»

«وامِ مرا کی گزاری؟»

گفتم که «رشیدالدّین چیزی نیارد گفت.»

گفت «آن را خرج کنید!»

گفتم که «پانصد درم غلام، پانصد درم کنیزکی، صد و پنجاه چوعا و پوستین فتد. ای خواجه، من از اینجا سیصد درم برم به حَلَب - چهارصد گیر، پانصد گیر. هفت ماه آن می‌خوردم، هفت درم کرایِ حُجره. من خود را پیوسته همان فرد می‌بینم. ضرورتِ من این است. اگر نه، دنیا را چه می‌کنم؟»



مرنجان - که بزرگان مرا به ناز پرورده‌اند و پدر و مادر.

قاضی شمس خویی که با آن بزرگی، آیاتِ بَیّنات می‌خواند پیشِ اسدِ متکلّم، مرا جفا می‌گفت و می‌رنجانید بی‌وجه.

گفتم «مرنجان - که بزرگان مرا به ناز پرورده‌اند و پدر و مادر.»

او زیاده‌ می‌کرد.

گفتم «دروغ گفتیم.»

همشهری مولاناام - صورتاً، امّا بی‌معنی.

همشهری مولاناام - صورتاً، امّا بی‌معنی.

«مولانا، همشهری باشیم؟»


او به عالَم نیامد، به سرگین‌دان آمد.

پیرِ معتمدِ خدمتِ مشایخ کرده از خدمتِ شما نقل کرد که شما فرمودید که «من در او فرِّ ولایتِ خدا می‌بینم و هیبتِ خدا. پنجاه ولیِّ مُرد می‌باید تا در رکابِ او بروند.»

اکنون، ولیِ حق را که چنین باشد، توان گفتن «آن‌چه او می‌گوید از اصل چنین نیست»؟ اگر راست نبود، از مشایخ که امینانِ حقّند، دروغ چون روا باشد. 

پیش از آن که او از عدم به این سرگین‌دان آمد (زیرا که او به عالَم نیامد: عالَم از کجا و او از کجا؟ به سرگین‌دان آمد.) بهتر بود هزاربار از اکنون که بیامد به این سرگین‌دان. زیرا که رهِ هزار مسلمان بزند، از خدا بازدارد - که اگر او نیامدی، راهِ آن مسلمانان نزدی.

ما کجا و آونا کجا؟

نگاه دقیقترم به موسیقی شبه‌قاره داره من رو به اینجا می‌رسونه که ووووووه! ما چقدر اوضاعمون در زمینه‌ی موسیقی در مقایسه با این همسایه‌هامون افتضاحه. موسیقی پر حرارت و وسیع اونا کجا و موسیقی سر به زیر و افسردگی‌زایِ ما کجا؟ البته موسیقی‌ای که قرن‌ها تو زیرزمین‌ها نواخته می‌شده نباید هم به جای بهتری می‌رسید. حتی میراث موسیقی فولکلور ما هم در مقایسه با ریشه و شعفی که موسیقی شبه قاره داره ناچیزه.


به هر حال این مستند درباره‌ی استاد بزرگ و جوان طبله‌نوازی امروز هند بسیار زیبا بود. جایی تو قسمت چهار یا پنج از مغازله‌ی مونث و مذکر دو طبل صجبت می کنه که شورانگیز و شعف‌آوره.




بهترین موزیسین‌های شبه قاره

اطلاعات ذی‌قیمتی که امروز از سانجیت گرفتم. باید یه چایی می نوشتمشون.



Ustad Zakir Hussain Tabla


hari prasad chaurasia


Pt.Vishwa Mohan Bhatt


Ustad Amjad Ali Khan - Sarod


Nusrat Fateh Ali Khan


sitar ravi shankar



فرج سرکوهی

من این نویسنده را دوست دارم. او یکی از بهترین روزنامه‌نگارانی است که داریم. چرا نمی‌گویم بهترین؟ شاید چون همه را نمی‌شناسم ولی واقعیت این است که بهتر از او ندیده‌ام. همیشه نوشته های فرج سرکوهی را با ولع تمام می‌خوانم چون حرفی برای گفتن دارد.

بی‌بی‌سی تنگ‌نظر دیر کشفش کرد، ولی حالا که نوشته‌های هفت روز کتاب را می‌نویسد، همه چیز عالی است.


این نوشته‌اش درباره‌ی کتاب «ابتدانامه» سلطان‌ولد را ببین:


«تاویل و تفسیرهای فرزند ارشد مولوی از آراء و افکار پدر و روایت او از رابطه پرکشش شمس و مولانا محافظه کارانه و محتاطانه است و از این واقعیت خبر می دهد که وارثان مولوی می کوشیدند تا شور و شوق و نوآوری و بدعت های او را کم رنگ، و خود را برای متولی گری امامزاده ای مقبول آماده کنند.»