Suicide

Another was that he was numbered among the suicides. And here it must be said that to call suicides only those who actually destroy themselves is false. Among these, indeed, there are many who in a sense are suicides only by accident and in whose being suicide has no necessary place. Among the common run of men there are many of little personality and stamped with no deep impress of fate, who find their end in suicide without belonging on that account to the type of the suicide by inclination; while on the other hand, of those who are to be counted as suicides by the very nature of their beings are many, perhaps a majority, who never in fact lay hands on themselves. The "suicide," and Harry was one, need not necessarily live in a peculiarly close relationship to death. One may do this without being a suicide. What is peculiar to the suicide is that his ego, rightly or wrongly, is felt to be an extremely dangerous, dubious, and doomed germ of nature; that he is always in his own eyes exposed to an extraordinary risk, as though he stood with the slightest foothold on the peak of a crag whence a slight push from without or an instant's weakness from within suffices to precipitate him into the void. The line of fate in the case of these men is marked by the belief they have that suicide is their most probable manner of death. It might be presumed that such temperaments, which usually manifest themselves in early youth and persist through life, show a singular defect of vital force. On the contrary, among the "suicides" are to be found unusually tenacious and eager and also hardy natures. But just as there are those who at the least indisposition develop a fever, so do those whom we call suicides, and who are always very emotional and sensitive, develop at the least shock the notion of suicide. Had we a science with the courage and authority to concern itself with mankind, instead of with the mechanism merely of vital phenomena, had we something of the nature of an anthropology, or a psychology, these matters of fact would be familiar to every one.

What was said above on the subject of suicides touches obviously nothing but the surface. It is psychology, and, therefore, partly physics. Metaphysically considered, the matter has a different and a much clearer aspect. In this aspect suicides present themselves as those who are overtaken by the sense of guilt inherent in individuals, these souls that find the aim of life not in the perfecting and molding of the self, but in liberating themselves by going back to the mother, back to God, back to the all. Many of these natures are wholly incapable of ever having recourse to real suicide, because they have a profound consciousness of the sin of doing so. For us they are suicides nonetheless; for they see death and not life as the releaser. They are ready to cast themselves away in surrender, to be extinguished and to go back to the beginning.

As every strength may become a weakness (and under some circumstances must) so, on the contrary, may the typical suicide find a strength and a support in his apparent weakness. Indeed, he does so more often than not. The case of Harry, the Steppenwolf, is one of these. As thousands of his like do, he found consolation and support, and not merely the melancholy play of youthful fancy, in the idea that the way to death was open to him at any moment. It is true that with him, as with all men of his kind, every shock, every pain, every untoward predicament at once called forth the wish to find an escape in death. By degrees, however, he fashioned for himself out of this tendency a philosophy that was actually serviceable to life. He gained strength through familiarity with the thought that the emergency exit stood always open, and became curious, too, to taste his suffering to the dregs. If it went too badly with him he could feel sometimes with a grim malicious pleasure: "I am curious to see all the same just how much a man can endure. If the limit of what is bearable is reached, I have only to open the door to escape." There are a great many suicides to whom this thought imparts an uncommon strength

On the other hand, all suicides have the responsibility of fighting against the temptation of suicide. Every one of them knows very well in some corner of his soul that suicide, though a way out, is rather a mean and shabby one, and that it is nobler and finer to be conquered by life than to fall by one's own hand. Knowing this, with a morbid conscience whose source is much the same as that of the militant conscience of so-called self-contented persons, the majority of suicides are left to a protracted struggle against their temptation. They struggle as the kleptomaniac against his own vice. The Steppenwolf was not unfamiliar with this struggle. He had engaged in it with many a change of weapons. Finally, at the age of forty-seven or thereabouts, a happy and not unhumorous idea came to him from which he often derived some amusement. He appointed his fiftieth birthday as the day on which he might allow himself to take his own life. On this day, according to his mood, so he agreed with himself, it should be open to him to employ the emergency exit or not. Let happen to him what might, illness, poverty, suffering and bitterness, there was a time-limit. It could not extend beyond these few years, months, days whose number daily diminished. And in fact he bore much adversity, which previously would have cost him severer and longer tortures and shaken him perhaps to the roots of his being, very much more easily. When for any reason it went particularly badly with him, when peculiar pains and penalties were added to the desolateness and loneliness and savagery of his life, he could say to his tormentors: "Only wait, two years and I am your master." And with this he cherished the thought of the morning of his fiftieth birthday. Letters of congratulation would arrive, while he, relying on his razor, took leave of all his pains and closed the door behind him. Then gout in the joints, depression of spirits, and all pains of head and body could look for another victim.

Steppen Wolf - Treatise on Steppenwolf .

For all who got to love him, saw always only the one side in him

It cannot be denied that he was generally very unhappy; and he could make others unhappy also, that is, when he loved them or they him. For all who got to love him, saw always only the one side in him. Many loved him as a refined and clever and interesting man, and were horrified and disappointed when they had come upon the wolf in him. And they had to because Harry wished, as every sentient being does, to be loved as a whole and therefore it was just with those whose love he most valued that he could least of all conceal and belie the wolf. There were those, however, who loved precisely the wolf in him, the free, the savage, the untamable, the dangerous and strong, and these found it peculiarly disappointing and deplorable when suddenly the wild and wicked wolf was also a man, and had hankerings after goodness and refinement, and wanted to hear Mozart, to read poetry and to cherish human ideals. Usually these were the most disappointed and angry of all; and so it was that the Steppenwolf brought his own dual and divided nature into the destinies of others besides himself whenever he came into contact with them.

From Steppenwolf -  TREATISE ON THE STEPPENWOLF

A generation between two ages

These records, however much or however little of real life may lie at the back of them, are not an attempt to disguise or to palliate this widespread sickness of our times. They are an attempt to present the sickness itself in its actual manifestation. They mean, literally, a journey through hell, a sometimes fearful, sometimes courageous journey through the chaos of a world whose souls dwell in darkness, a journey undertaken with the determination to go through hell from one end to the other, to give battle to chaos, and to suffer torture to the full.

A remark of Haller's gave me the key to this interpretation. He said to me once when we were talking of the so-called horrors of the Middle Ages: "These horrors were really nonexistent. A man of the Middle Ages would detest the whole mode of our present-day life as something far more than horrible, far more than barbarous. Every age, every culture, every custom and tradition has its own character, its own weakness and its own strength, its beauties and ugliness; accepts certain sufferings as matters of course, puts up patiently with certain evils. Human life is reduced to real suffering, to hell, only when two ages, two cultures and religions overlap. A man of the Classical Age who had to live in medieval times would suffocate miserably just as a savage does in the midst of our civilization. Now there are times when a whole generation is caught in this way between two ages, two modes of life, with the consequence that it loses all power to understand itself and has no standard, no security, no simple acquiescence. Naturally, everyone does not feel this equally strongly. A nature such as Nietzsche's had to suffer our present ills more than a generation in advance. What he had to go through alone and misunderstood, thousands suffer today."

I often had to think of these words while reading the records. Haller belongs to those who have been caught between two ages, who are outside of all security and simple acquiescence. He belongs to those whose fate it is to live the whole riddle of human destiny heightened to the pitch of a personal torture, a personal hell.

From Steppwnwolf _Preface

راز ِ نیاز

من به خیام نیاز دارم، مستاصلانه به او نیاز دارم. 

آنانکه محیط فضل و آداب شدند
در جمع کمال شمع اصحاب شدند
ره زین شب تاریک نبردند برون
گفتند فسانه ای و در خواب شدند

The Searcher

He came to the river and asked the old man to ferry him over, and when they got off the boat on the other side, he said to the old man: "You're very good to us monks and pilgrims, you have already ferried many of us across the river. Aren't you too, ferryman, a searcher for the right path?"

Quoth Siddhartha, smiling from his old eyes: "Do you call yourself a searcher, oh venerable one, though you are already of an old in years and are wearing the robe of Gotama's monks?"

"It's true, I'm old," spoke Govinda, "but I haven't stopped searching. Never I'll stop searching, this seems to be my destiny. You too, so it seems to me, have been searching. Would you like to tell me something, oh honourable one?"

Quoth Siddhartha: "What should I possibly have to tell you, oh venerable one? Perhaps that you're searching far too much? That in all that searching, you don't find the time for finding?"

"How come?" asked Govinda.

"When someone is searching," said Siddhartha, "then it might easily happen that the only thing his eyes still see is that what he searches for, that he is unable to find anything, to let anything enter his mind, because he always thinks of nothing but the object of his search, because he has a goal, because he is obsessed by the goal. Searching means: having a goal. But finding means: being free, being open, having no goal. You, oh venerable one, are perhaps indeed a searcher, because, striving for your goal, there are many things you don't see, which are directly in front of your eyes."

ساعت پنج عصر، لورکا، ترجمه‌ی شاملو

1
زخم و مرگ

در ساعت پنج عصر.
درست ساعت پنج عصر بود.
پسری پارچه‌ی سفید را آورد
                    در ساعت پنج عصر
سبدی آهک، از پیش آماده
                     در ساعت پنج عصر
باقی همه مرگ بود و تنها مرگ
                      در ساعت پنج عصر
باد با خود برد تکه‌های پنبه را هر سوی
                     در ساعت پنج عصر
و زنگار، بذرِ نیکل و بذرِ بلور افشاند
                    در ساعت پنج عصر .
اینک ستیزِ یوز و کبوتر
                    در ساعت پنج عصر .
رانی با شاخی مصیبت‌بار
                    در ساعت پنج عصر .
ناقوس‌های دود و زرنیخ
                    در ساعت پنج عصر .
کرنای سوگ و نوحه را آغاز کردند
                    در ساعت پنج عصر .
در هر کنار کوچه، دسته‌های خاموشی
                    در ساعت پنج عصر .
و گاو نر، تنها دلِ برپای مانده
                    در ساعت پنج عصر .
چون برف خوی کرد و عرق بر تن نشستش
                    در ساعت پنج عصر .
چون یُد فروپوشید یکسر سطح میدان را
                    در ساعت پنج عصر .
مرگ در زخم‌های گرم بیضه کرد
                    در ساعت پنج عصر .
بی‌هیچ بیش و کم در ساعت پنج عصر.
تابوت چرخداری در حُکمِ بسترش
                    در ساعت پنج عصر .
نِی‌ها و استخوان‌ها در گوشش می‌نوازند
                    در ساعت پنج عصر .
تازه گاوِ نر به سویش نعره برمی‌داشت
                    در ساعت پنج عصر .
که اتاق از احتضار مرگ چون رنگین‌کمانی بود
                    در ساعت پنج عصر .
قانقرایا می‌رسید از دور
                    در ساعت پنج عصر .
بوقِ زنبق در کشاله‌ی سبزِ ران
                    در ساعت پنج عصر .
زخم‌ها می‌سوخت چون خورشید
                    در ساعت پنج عصر .
و در هم خُرد کرد انبوهیِ مردم دریچه‌ها و درها را
                     در ساعت پنج عصر .
در ساعت پنج عصر .
آی، چه موحش پنج عصری بود !
ساعت پنج بود بر تمامی ساعت‌ها !
ساعت پنج بود در تاریکی شامگاه !

2
خون منتشر

نمی‌خواهم ببینمش !

بگو به ماه بیاید
چراکه نمی‌خواهم
خونِ ایگناسیو را بر ماسه‌ها ببینم.

نمی‌خواهم ببینمش !

ماهِ چارتاق
نریانِ ابرهای رام
و میدانِ خاکی خیال
با بیدبُنانِ حاشیه‌اش.

نمی‌خواهم ببینمش !

خاطرم در آتش است.
یاسمن‌ها را فراخوانید
با سپیدی کوچک‌شان !

نمی‌خواهم ببینمش !

ماده گاوِ جهان پیر
به زبان غمینش
لیسه بر پوزه‌یی می‌کشید
آلوده‌ی خونی منتشر بر خاک،
و نره گاوانِ «گیساندو »
نیمی مرگ و نیمی سنگ
ماغ کشیدند آن‌سان که دو قرن
خسته از پای کشیدن بر خاک.

نه.
نمی‌خواهم ببینمش !

پله پله بَر می‌شد ایگناسیو
همه‌ی مرگش بر دوش‌.
سپیده‌دمان را می‌جست
و سپیده‌دمان نبود.
چهره‌ی واقعی خود را می‌جست
و مجازش یکسر سرگردان کرد.
جسم زیباییِ خود را می‌جست
رگِ بگشوده‌ی خود را یافت.
نه ! مگویید، مگویید
به تماشایش بنشینم.
من ندارم دلِ فواره‌ی جوشانی را دیدن
که کنون اندک اندک
می‌نشیند از پای
و تواناییِ پروازش
                          اندک اندک
می‌گریزد از تن.

فورانی که چراغان کرده‌ست از خون
صُفّه‌های زیرین را در میدان
و فروریخته است آن‌گاه
روی مخمل‌ها و چرم گروهی هیجان دوست.

                    چه کسی برمی‌دارد فریاد
                    که فرود ارم سر ؟
                     ـ نه ! مگویید، مگویید
                     به تماشایش بنشینم.
                    آن زمان کاین سان دید
                    شاخ‌ها را نزدیک
                    پلک‌ها بر هم نفشرد.
                    مادران خوف
                                       اما
                                           سر برآوردند
                     وز دلِ جمع برآمد
                      به نواهای نهان این آهنگ
                      سوی ورزوهای لاهوت
                      پاسدارانِ مهی بی‌رنگ:

                      در شهر سه‌ویل
                      شهزاده‌یی نبود
                     که به همسنگیش کند تدبیر،
                      نه دلی همچنو حقیقتجوی
                      نه چو شمشیر او یکی شمشیر.
                      زورِ بازوی حیرت‌آورِ او
                      شطّ غرنده‌یی ز شیران بود
                      و به مانند پیکری از سنگ
                      نقش تدبیر او نمایان بود.
                     
                      نغمه‌یی اَندُلسی
                                           می‌آراست
                      هاله‌یی زرین بر گِرد سرش.

                      خنده‌اش سُنبل رومی بود
                      و نمک بود
                      و فراست بود.
 
                       ورزابازی بزرگ در میدان
                       کوه‌نشینی بی‌بدیل در کوهستان.
                        چه خوشخوی با سنبله‌ها
                        چه سخت با مهمیز !
                        چه مهربان با ژاله
                        چه چشمگیر در هفته‌بازارها،
                        و با نیزه‌ی نهاییِ ظلمت چه رُعب‌انگیز !

                        اینک اما اوست
                        خفته‌ی خوابی نه بیداریش در دنبال
                         و خزه‌ها و گیاهِ هرز
                         غنچه‌ی جمجمه‌اش را
                         به سرانگشتانِ اطمینان
                         می‌شکوفانند.
                         و ترانه‌سازِ خونش باز می‌آید

می‌سُراید سرخوش از تالاب‌ها و از چمنزاران
می‌غلتد به طول شاخ‌ها لرزان
در میان میغ بر خود می‌تپد بی‌جان
از هزاران ضربت پاعای ورزوها به خود پیچان
چون زبانی تیره و طولانی و غمناک ـ
تا کنار رودبارانِ ستاره‌ها
باتلاق احتضاری در وجود آید.

                      آه، دیوارِ سفید اسپانیا !
                      آه، ورزای سیاهِ رنج !
                      آه، خونِ سختِ ایگانسیو !
                      آه، بلبل‌های رگ‌هایش !

                      نه.
                     نمی‌خواهم ببینمش !

                      نیست،
                      نه جامی
                                  که‌ش نگهدارد
                      نه پرستویی
                                 که‌ش بنوشد،
                       یخچه‌ی نوری
                                          که بکاهد التهابش را.
                       نه سرودی خوش و خرمنی از گل.
                       نیست
                       نه بلوری
                                   که‌ش به سیمِ خام درپوشد.

                       نه !
                       نمی‌خواهم ببینمش !

3
این تخته‌بندِ تن

پیشانیِ‌ سختی‌ست سنگ که رؤیاها در آن می‌نالند
بی‌آب‌ مواج و بی سروِ یخ‌زده.
گُرده‌یی‌ست سنگ، تا بار زمان را بکشد
و درختان اشکش را و نوارها و ستاره‌هایش را.

باران‌های تیره‌یی را دیده‌ام من دوان از پی موج‌ها
که بازوان بلند بیخته‌ی خویش برافراشته بودند
تا به سنگ‌پاره‌ی پرتابی‌شان نرانند.
سنگ‌پاره‌یی که اندام‌های‌شان را در هم می‌شکند بی‌آن‌که به خون‌شان آغشته کند.

چراکه سنگ، دانه‌ها و ابرها را گرد می‌آورد
استخوان‌بندی چکاوک‌ها را و گُرگانِ سایه‌روشن را.
اما نه صدا برمی‌آورد، نه بلور و نه آتش،
اگر میدان نباشد. میدان و، تنها، میدان‌های بی‌حصار.

و اینک ایگناسیوی مبارک‌زاد است بر سرِ سنگ.
همین و بس ! ـ  چه پیش آمده است ؟ به چهره‌اش بنگرید:
مرگ به گوگردِ پریده‌رنگش فروپوشیده
رخسارِ مردگاوی مغموم بدو داده است.

کار از کار گذشته است ! باران به دهانش می‌بارد،
هوا چون دیوانه‌یی سینه‌اش را گود وانهاده
و عشق، غرقه‌ی اشک‌های برف،
خود را بر قله‌ی گاوچر گرم می‌کند.

چه می‌گویند ؟ ـ سکوتی بویناک برآسوده است.
ماییم و، در برابر ما از خویش می‌رود این تخته‌بند تن
که طرح آشکارِ بلبلان را داشت؛
و می‌بینیمش که از حفره‌هایی بی‌انتها پوشیده می‌شود.

چه کسی کفن را مچاله می‌کند ؟ آن‌چه می‌گویند راست نیست.
این‌جا نه کسی می‌خواند نه کسی به کُنجی می‌گرید
نه مهمیزی زده می‌شود نه ماری وحشت‌زده می‌گریزد.
این‌جا دیگر خواستار چیزی نیستم جز چشمانی به فراخی گشوده
برای تماشای این تخته‌بند تن که امکان آرامیدنش نیست.

این‌جا خواهانِ دیدار مردانی هستم که آوازی سخت دارند.
مردانی که هَیون را رام می‌کنند و بر رودخانه‌ها ظفر می‌یابند.
مردانی که استخوان‌هاشان به صدا درمی‌آید
و با دهان پُر از خورشید و چخماق می‌خوانند.

خواستارِ دیدار آنانم من، این‌جا رو در روی سنگ،
در برابر این پیکری که عنان گسسته است.
می‌خواهم تا به من نشان دهند راه رهایی کجاست
این ناخدا را که به مرگ پیوسته است.

می‌خواهم مرا گریه‌یی آموزند، چنان چون رودی
با مهی لطیف و آبکنارانی ژرف
تا پیکر ایگناسیو را با خود ببرد و از نظر پنهان شود
بی آن‌که نفسِ مضاعف ورزوان را بازشنود.

تا از نظر پنهان شود در میدانچه‌ی مدوّر ماه
که با همه خُردی
جانور محزون بی‌حرکتی باز می‌نماید.
تا از نظر پنهان شود در شبِ محروم از سرودِ ماهی‌ها
و در خارزارانِ سپیدِ دودِ منجمد.

نمی‌خواهم چهره‌اش را به دستمالی فروپوشند
تا به مرگی که در اوست خو کند.
برو، ایگناسیو ! به هیابانگ شورانگیز حسرت مخور !
بخسب ! پرواز کن ! بیارام ! ـ دریا نیز می‌میرد.

4
غایب از نظر

نه گاو نرت باز می‌شناسد نه انجیربُن
نه اسبان نه مورچه‌گان خانه‌ات.
نه کودک بازت می‌شناسد نه شب
چراکه تو دیگر مُرده‌ای.

نه صُلب سنگ بازت می‌شناسد
نه اطلس سیاهی که در آن تجزیه می‌شوی.
حتا خاطره‌ی خاموش تو نیز دیگر بازت نمی‌شناسد
چراکه تو دیگر مُرده‌ای.

چراکه تو دیگر مُرده‌ای
همچون تمامی مرده‌گان زمین.
همچون همه آن مرده‌گان که فراموش می‌شوند
زیر پشته‌یی از آتشزنه‌های خاموش.

هیچ‌کس بازت نمی‌شناسد، نه. اما من  تو را می‌سرایم
برای بعدها می‌سرایم چهره‌ی تو را لطف تو را
کمالِ پخته‌گیِ معرفتت را
اشتهای تو را به مرگ و طعمِ دهان مرگ را
و اندوهی را که در ژرفای شادخوییِ تو بود.

زادنش به دیر خواهد انجامید ـ خود اگر زاده تواند شد ـ
آندلسی مردی چنین صافی، چنین سرشار از حوادث.
نجابتت را خواهم سرود با کلماتی که می‌مویند
و نسیمی اندوهگن را که به زیتون‌زاران می‌گذرد به خاطر می‌آورم.

مرگ باغچه

کسی به فکر گل ها نیست
کسی به فکر ماهی ها نیست
کسی نمی خواهد
باورکند که باغچه دارد می میرد
که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
که ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی می شود
و حس باغچه انگار
چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست
حیاط خانه ما تنهاست ...

مهر ماه در قبا و رشک خورشید چاک‌جامه - حافظ

از دیده خون دل همه بر روی ما رود 

بر روی ما ز دیده چه گویم چها رود  

ما در درون سینه هوایی نفهته‌ایم 

بر باد اگر رود دل ما زان هوا رود 

بر خاک راه یار نهادیم روی خویش 

بر روی ما رواست اگر آشنا رود 

سیل است آب دیده و بر هرکه بگذرد 

گر خود دلش ز سنگ بود هم زجا رود 

ما را به‌ آب دیده شب و روز ماجراست 

زان رهگذر که بر سر کویش چرا رود 

خورشید خاوری کند از رشک جامه چاک 

گر ماه مهرپرور من در قبا رود 

حافظ به کوی میکده دایم به صدق دل 

چون صوفیان صومعه‌دار از صفا رود 

چنگ در پرده

حال خونین دلان که گوید باز؟ 

وز فلک خون خم که جوید باز؟ 

شرمش از چشم می پرستان باد 

نرگس مست اگر بروید باز 

هرکه چون لاله کاسه‌گردان بود 

زین جفا رخ به خون بشوید باز 

بس که در پرده چنگ گفت سخن 

ببرش موی تا نموید باز 

جز فلاطون خم نشین شراب 

سر جکمت به ما که گوید باز 

نگشاید دلم چو غنچه اگر  

ساغر لاله‌گون نبوید باز 

گرد بیت الحرام خم حافظ 

گر نمیرد به سر بپوید باز