فارغ از این که از اغتراضات گاهگاهیشون خوشحال باشیم یا نه، از قبل از انقلاب تا حالا، دانشجویان ثابت کردن که در مقایسه با حتی عامه ی مردم، حداقل دید و سواد سیاسی برای ایجاد تغییرات مثبت رو ندارن و بیش از همه به دلیل جاه طلبی ساده لوحانه ی جوانانه شون قابلیت بازیچه شدن به دست این گروه و اون جکومت و آن حزب رو دارن. اینکه شلوغ بازی جاه طلبانه ی جوانانه نشون گاهی مفید برای اندک تعییری باشه، این واقعیت رو که در مجموع قابلیت سو استفاده کردن ازشون بسیار بالاست تغییر نمی ده و همین باعث شده اکثرا باعث تغییرات منفی بسیار بشن تا مثبت. شاید تقریبا بشه گفت حرکت های دانشجویی تو ایران تا حالا هیچ تغییر عمده ی مثبتی ایجاد نکردن چون همیشه آماده ی عروسک شدن بودن. البته وقتی اساتیدشون و مثلا روشنفکران ممکت چیزی بیشتر از گند نزدن اکثر اوقات شاید توقع زیادی از شاگرداشون نباشه. دانشجویان آخرین گروهی هستن که باید بهشون امید بست، ما را به خیر تو امید نیست شر مرسان.

این برنامه شادترین و حرفه ای ترین برنامه ی تلویزیونیه که دیدم. آدم شاخ در میاره این همه حرفه ای بودن از کجا اومده با چند تا جوون خارج از ایران.

این رو برای ثبت در تاریخ نوشتم که سوفی به خیار میگه کوکومانگر
حیفم اومد از وقتایی که می رقصه یا شعر می خونه و تشویقش می کنی دستش رو رو سینه ش می ذاره، خم میشه و می گه : نه کیو نه کیو نگم
این روزا داغونم، به خاطر همه ی بچه هایی که انقده مظلومانه کشته شدن، به خاطر خونواده های داغداری که مجبورن کسی مثل شمخانی رو تو خونه شون تحمل کنن، به خاطر جسدهای پاکی که از تو سدها پیدا میشن... روز و شب ندارم، دلم می خواد کنارشون بمیرم.... و بدم میاد از همه ی کثافتای نجس اصلاح طلب لجن و تمام پفیوزهایی که بهشون رای دادن به خاطر اینکه مسئول این همه قتل و جنایتن. بدم میاد، بدم میاد، حالم بهم می خوره از تون، خیلی..
برای همه ی بیدهای سبز عاشق بی مثلی که این روزها تا سرکشیدنن، سر بریدنشون و زدن و بردنشون... برای تمام کودکان، عاشقان، مادرا و پدرای دل سوخته و نگرانی که این روزا این شعر زمزمه ی دلهای سوخته یا نگرانشونه.و با هر صدای دری یا زنگ تلفنی دلشون می لرزه..
امروز روزی بود که من پاستا درست کردن رو به کمال رسوندم...
