نقاش ها

نقاشایی رو که دوست دارم اینان:


پیکاسو

گوستاو کلیمت

ادوارد هاپر

هنری متیس

کلاود مونه


فریدا و دالی انقده به من نمی چسبن ...

این چار تن

فکرام رو کنار هم گذاشتم تا ببینم کیا هستن که از همه کس ترن واسم و شد این چار تن:


- خیام

- شوپنهاور

- ماکیاولی

- شمس


اینا فرق می کنن. اینا کسایی دیگه ن. اینا پدیده ن. 

لذت بابا بودن

امروز شاید یکی از لذت بخش ترین لحظه ی بابا بودن رو حس کردم. وقتی گروه موسیقی المو تو سزمی استریت شروع کرد به خوندن و سوفی دستم رو کشید و گفت:


Come on daddy! Dancing!


نه اینکه قیلا کلی باهم نرقصیده باشیم، اینکه اینجوری حس لذتش رو از کلماتش شنیدم! اینو نوشتم که بمونه!


راستی همون شب ازم خواست واسش قبل از خواب قصه بگم! هییییییییییییییییییییییییییییییییی!

دلم...

دلم گرفته است

دلم از وحشت زندان سکندر گرفته است

باید چمدانی را

که به اندازه ی پیراهن تنهایی من جا دارد

بردارم 

و تا ملک سلیمان بروم.

چندبار؟

چندبار باید خواب ببینم تا بالاخره بیای؟ خسته شدم...

نقاشی های طلسم

نقاشی های طلسم ها در عین سادگی، دارای چند خصوصیت هستند که منحصربه فردشان می کند: رمزآلودگی، نیازآگینی، کاربردی بودن و نادیدنی بودن. این خط-نقاشی های پراسرار که تلاش دارند جهانی نادیده را به تصویر کشند هیچگاه برای تزیین و چشم نوازی آفریده نمی شوند بلکه برای پاسخ به نیازی عمیق و تاثرآور که مشخصا روح و قلب انسانی را به شدت به درد آورده است ساخته می شوند و برعکس تمام نوشته ها و نقاشی ها قرار بر این است که سوزانده یا دفن شده یا به آب داده شوند تا هیچگاه دیده نشوند. پشت هر کدام از این خط-نقاشی ها انسانهایی مستاصل و وامانده با تمام نیازها و عواطفشان هستند اند که به وضوح از جهان موجود قطع امید کرده اند و چاره را در سویی ناپدید و خیال انگیز می جویند. آدمهایی که با تمام توانشان عشق، توجه، سلامتی یا معاش را جستجو کرده اند و آن را حتی نزد خدایان دین های رسمیشان نیز نیافته اند و اکنون دل در گرو امداد ندیدگان نهاده اند.