منافع چه کسانی به قدرت گره خورده است؟

این روزها بسیار می‌شنویم که افرادی که به نظر می‌رسد منافع خاصی در حکومت ندارند، از آن حمایت می‌کنند. خیلی‌ها می‌گویند کسانی را می‌شناسند که بدون هیچ منافعی با تغییر یا حتی اصلاح این ساختار مخالفند.

در واقعیت، در جامعه ایران امروز، این جمله کمتر مصداق دارد. دلیل این تعبیر نادرست این است که منافع افراد صرفا در گرو داشتن مقامی در ساختار قدرت و نقشی مستقیم در این نظام دانسته می‌شود. در واقع دایره‌ی منافع افراد بسیار گسترده‌تر از تعلق مادی یا سازمانی آنها به نظام سیاسی است و می‌تواند موارد بسیار بیشتری را در بر بگیرد.

مثلاً ممکن است جزو والدینی باشیم که حس می‌کنیم تغییرات سیاسی سکولار، قدرت پدر یا مادرسالارانه‌ی ما را با خطر مواجه می‌کند و به همین دلیل با تغییر قوانین حجاب اجباری مخالفت می‌کنیم. معتقدیم اگر نتوانیم تصمیم بگیریم فرزندانمان چه بپوشند، نخواهیم توانست آینده ی آنها را به دلخواه خود کنترل کنیم. اتفاقا حکومت هم به دلیل مشابهی بر حجاب اصرار دارد. چون اگر بتواند در شخصی‌ترین مسائل شهروندان مثل پوشش دخالت کند، به راحتی خواهد توانست دیگر اجزای زندگی‌‌شان را هم کنترل کند.

شاید هم به عنوان یک دانشجو، استاد یا مدیر، با وابستگی به قدرت، یا به قولی به صورت سهمیه‌ای، به تحصیلات و مقاماتی دست یافته‌ایم و نفی این سیستم به نوعی نفی امتیازاتی‌ست که به ما داده شده است.

حتی ممکن است خود در ایجاد این ساختار دخیل بوده‌ایم، مثلاً فعال سیاسی زمان انقلاب ‌یا مدافع اصلاح‌طلب‌ها بوده‌ایم و فکر می‌کنیم که مخالفت با این سیستم به نوعی نفی هویت‌مان است.

یا شاید والدین ما بوده‌اند که در ایجاد این نظام نقش داشته‌اند یا از طریق آن به مال و مقامی رسیده‌اند که اکنون محل تامین اعتبار و زندگی ما شده است.

حتی ممکن است یک آدم مذهبی هستیم که در جامعه‌ی مذهب‌زده از این راه احترامی کسب کرده‌ایم و حالا نگرانیم تغییرات سکولارِ جامعه‌ احترام و اعتبارمان را کم کند.

یا مثلاً هنرمند، نویسنده یا شاعری بوده‌ایم که مهارت‌ و هنرمان برای ترقی و پیشرفت کافی نبوده است و برای این منظور به جرثقیل قدرت‌ آویزان شده‌ایم.

یا احتمال دارد موفقیت کسب و کارمان در بازار به ثبات این ساختار سیاسی بستگی دارد و بنابراین دل‌نگران تغییر آن هستیم.

واقعیت این است که گاهی اوقات ممکن است خودمان هم ندانیم که دلیل دلبستگی‌مان به قدرت چیست و آن را پای عقیده‌مان بگذاریم و از خودمان بپرسیم: “آخه من چه منافعی می‌تونم داشته باشم؟” اما اگر کمی تامل کنیم شاید جواب آن را درون خود بیابیم.

جنگ جهانی دوم

بعد از خوندن این کتاب شروع کردم به بیشتر دونستن درباره ی جنگ جهانی دوم و این دو تا سری مستند نت فلیکس خیلی خوب بودن خصوصا دومی که موضوعش نحوه ی به قدرت رسیدن هیتلر رو نشون می داد. تنها نقطه ی ضعفش گریم و بازی مسخره ی هنرپیشه ای بود که نقش هیتلر رو بازی می کرد. بارها تونستم شباهت قدرت هیتلر رو تونستم با قدرت رهبران جمهوری اسلامی مقایسه کنم. مهمترین نتیجه این بود که تقلیل دیکتاتوری و فاشیسم از یک ملت به یک شخص هم احمقانه س و هم ریاکارانه.

World War II: From the Frontlines

 

Hitler and the Nazis: Evil on Trial

کار

یکی از چیزایی که خوشحالم اینه که از کار کردن  لذت می برم. خیلی ها رو می بینم فقط به شکل منبع درآمد نگاهش می کنن و وقتی کار نمی کنن خیلی  خوشحال تر از وقتی هستن که کار می کنن. 

دوچرخه! سبیل بابات می چرخه!

اولین کنمور تا بنف امسال  رو رفتیم و این دختر قوی و پرانگیزه ی من تمام مسیر 14 کیلومتر رو پشت دوچرخه ی تاندوم پا زد. جمعه یه روز می ره کمپ مانتین بایکینگ. امیدوارم یه کم بزرگتر شد یه مسیر سنگین رو با هم بریم.  

رقص

مدتهاست باهاش نرقصیدم و این آزارم می ده. 

Ice Triology - Vladimier Sorokin

واقعا وقت ندارم کتاب بخونم اما امیدوارم حداقل کتاب اول این سه گانه رو تموم کن اگر چه کلا چنگی به دلم نزده اما امیدوارم وقتی تموم شد حس بهتری داشته باشم به این رمان مثلا پست مدرن که ویدیوگیم رو کتاب کرده. 

وراجی های روسی کماکان توش زیاده و کلیشه ای بودن خسته ت می کنه . بعیده بیشتر از اولی رو بخونم.  

 

all the light we cannot see netflix

به گند کشونده بود این محصول نت فلیکس یه کتاب رو که خوب نوشته شده بود. نویسنده ای که راضی بشه با کتابش این کار رو بکنن و همه چیزش رو به نحوی خیلی سطحی تغییر بدن باید شخصیت جالبی داشته باشه. نه اینکه کتاب حالا شاهکار بود اما این سریال گند اساسی زده بود بهش و تبدیلش کرده بود به یه اثر هالیوودی کلیشه ای. 

 هیجوقت نباید فیلم رو قبل از کتاب خوندن دید. 

Becoming - Michell Obama

بعد از خوندن کتاب خاطرات پومپئو ظاهرا علاقمتدیم به اتوبیوگرافی ها بیشتر شده. این کتاب کمتر سیاسی بود و البته لحن زنانه ش و دید یه آدم کم علاقه به سیاست که به شدت به شوهرش علاقه داره جالب بود. کسی که بی پروا علیه تبعیض ها صحبت می کنه اما ملاحظات سیاسی رو هم کاملا کنار نمی ذاره. کسی که داره می گه از تجمل و ادا و اطوار خوشش نمیاد اما خیلی هم بدش نمیاد. نکات خوندنی و جالبی توش بود که دست اول دستت می اومد درباره ی تفکر سیاه پوستی در حد بانوی اول در باره ی آمریکا و شرایطش. ارزش خوندن داشت. یه جاییش که عجیب بود موضوع پدرش بود که همه می دونستن مریضه و خودش خیلی دنبال درمان نبوده و این ها هم تصمیم گرفته بودن دخالت زیادی نکنن!! 

یه جاهایی هم میاد این عدم تمایل پدرش رو ربط می ده به تبعیض نژادی!؟  

All the Light We Cannot See by Anthony Doerr

یه کتاب خوندنی که البته بعضی ها توضیحات علمی ش کمی فقط کمی زیادی می شه. ساختار غیر خطیش جالبش کرده، بخش هایی که درباره ی دختر نابینا صحبت می کنه جذابه. زشتی جنگ رو زیبا تصویر کرده.کسی که این همه تحقیق کرده باشه برای نوشتن یه کتاب باور نکردنیه و البته همینه که پولیتزر برده.  ارزش خوندن داشت. باید سریالش رو نت فلیکس ببینم حالا.  

فعلا مشغول پولیتزری ها هستم چون وقایع نگاری رو کنار قصه دارن.

She does not know how long she has been trapped in the attic or even if it is day or night. Time is a slippery thing: lose hold of it once, and its string might sail out of your hands forever.

Opera houses! Cities on the moon! Ridiculous. They would all do better to put their faces on the curbs and wait for the boys who come through the city dragging sledges stacked with corpses.

snuff them? When Russian prisoners are chained by threes and fours to fences while German privates tuck live grenades in their pockets and run?

make music, to sing songs, to print huge books full of colorful birds in the face of the seismic, engulfing indifference of the world—what pretensions humans have! Why bother to make music when the silence and wind are so much larger? Why light lamps when the darkness will inevitably

A place of quiet discipline. Calm. Order. A single line of twine runs between the table and the bathroom. A clock stands dead without glass on its face. It’s not until he finds three huge spiral-bound folios of Jules Verne in Braille that he solves it.

A line comes back to Marie-Laure from Jules Verne: Science, my lad, is made up of mistakes, but they are mistakes which it is useful to make, because they lead little by little to the truth.

You have minds,” Bastian murmurs one evening in the refectory, each boy hunching almost imperceptibly farther over his food as the commandant’s finger grazes the back of his uniform. “But minds are not to be trusted. Minds are always drifting toward ambiguity, toward questions, when what you really need is certainty. Purpose. Clarity. Do not trust your minds.

The eyes of the most bullheaded boys radiate a shining determination: every ounce of their attention has been trained to ferret out weakness. They study Werner with suspicion when he returns from Hauptmann’s lab. They do not trust that he’s an orphan, that he’s often alone, that his accent carries a whisper of the French he learned as a child.

It seems to Werner as if all the boys around him are intoxicated. As if, at every meal, the cadets fill their tin cups not with the cold mineralized water of Schulpforta but with a spirit that leaves them glazed and dazzled, as if they ward off a vast and inevitable tidal wave of anguish only by staying forever drunk on rigor and exercise and gleaming boot

Eventually Madame Manec deadbolts the kitchen door and clears her throat. The women fall quiet. “We’re the ones who make their world run,” Madame Manec says. “You, Madame Guiboux, your son repairs their shoes. Madame Hébrard, you and your daughter sort their mail. And you, Madame Ruelle, your bakery makes much of their bread.”

Fawn

There must be order. Life is chaos, gentlemen. And what we represent is an ordering to that chaos. Even down to the genes. We are ordering the evolution of the species. Winnowing out the inferior, the unruly, the chaff. This is the great project of the Reich, the greatest project human beings have ever embarked upon.”

Frederick’s dreaminess, his otherness—it’s on him like a scent, and everyone can smell it.

A real diamond, his father used to say, is never entirely free of inclusions. A real diamond is never perfect.

Ten thousand years ago,” whispers Frederick, “they came through here in the millions. When this place was a garden, one endless garden from end to end.”

Doesn’t look like much, does he?” murmurs Frederick. “Hardly a couple of ounces of feathers and bones. But that bird can fly to Africa and back. Powered by bugs and worms and desire.” The wagtail hops from twig to twig. Werner rubs his aching eyes. It’s just a bird.

Your problem, Werner,” says Frederick, “is that you still believe you own your life.”

Audubon,” Frederick says, “was an American. Walked the swamps and woods for years, back when that whole country was just swamps and woods. He’d spend all day watching one individual bird. Then he’d shoot it and prop it up with wires and sticks and paint it. Probably knew more than any birder before or since. He’d eat most of the birds after he painted them. Can you imagine?” Frederick’s voice trembles with ardency. Gazing up. “Those bright mists and your gun on your shoulder and your eyes set firmly in your head?”

“You don’t know?” A pause. Into Bastian’s face flows an undercurrent of

“There are two kinds of death,” he says, the clouds of his breath plunging out into the cold. “You can fight like a lion. Or you can go as easy as lifting a hair from a cup of milk. The nothings, the nobodies—they die easy.” He sweeps his eyes along the ranks and swings his hose and widens his eyes dramatically. “How will you boys die?”

daughter is so curious, so resilient. There is the humility of being a father to someone so powerful, as if he were only a narrow conduit for another, greater thing. That’s how it feels right now,

he thinks, kneeling beside her, rinsing her hair: as though his love for his daughter will outstrip the limits of his body. The walls could fall away, even the whole city, and the brightness of that feeling would not wane.

There is pride, too, though—pride that he has done it alone. That his

daughter: a fear that he is no good as a father, that he is doing everything wrong. That he never quite understood the rules

There has always been a sliver of panic in him, deeply buried, when it comes to his

This, she realizes, is the basis of his fear, all fear. That a light you are powerless to stop will turn on you and usher a bullet to its mark.

I have the whole world here,” he says, and taps the cover of Darwin. “And in my radios. Right at my fingertips.”

Werner sways between exhaustion, confusion, and exhilaration. That his life has been so wholly redirected astounds him.

The sea does not belong to tyrants

against a chromatic scale on which sixty or so shades of blue are displayed. Werner’s color is himmelblau, sky blue. To assess his hair color, the man snips a lock of hair from Werner’s head and compares it to thirty or so other locks clipped to a board, arrayed darkest to lightest.

A second technician gauges Werner’s eye color

inspector shines a penlight into the tunnels of his pupils. He sweats and shifts. His heart pounds unreasonably. An onion-breathed technician in a lab coat measures the distance between Werner’s temples, the circumference of his head, and the thickness and shape of his lips. Calipers are used to evaluate his feet, the length of his fingers, and the distance between his eyes and his navel. They measure his penis. The angle of his nose is quantified with a wooden protractor.

On the second morning, there are raciological exams. They require little of Werner except to raise his arms or keep from blinking while an

A house has burned, Marie. People are stealing things.”

You know the greatest lesson of history? It’s that history is whatever the victors say it is. That’s the lesson. Whoever wins, that’s who decides the history. We act in our own self-interest. Of course we do. Name me a person or a nation who does not. The trick is figuring out where your interests are.”

His handgun is black; it seems to draw all the light in the room toward it.

Only through the hottest fires, whispers the radio, can purification be achieved. Only through the harshest tests can God’s chosen rise.

Nearly every species that has ever lived has gone extinct, Laurette. No reason to think we humans will be any different!”

The locusts have no king, yet all of them go out in ranks

Annals of Inquiry: Read the Label How psychiatric diagnoses create identities.

I liked reading this article from The New Yorker discussing the psychiatric categories outlined in the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders and their influence on people and their personalities. The article explores the intricacies and implications of psychiatric diagnosis and classification. It emphasizes the fundamental importance of naming and categorization in human understanding and control, drawing parallels to biblical narratives and philosophical concepts. Additionally, it delves into the history and development of psychiatric classification, particularly focusing on the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) and its impact on societal perceptions, medical treatment, and individual identity. The article also addresses the challenges and controversies surrounding current diagnostic practices, including the limitations of categorical approaches and the emergence of alternative models like the Hierarchical Taxonomy of Psychopathology (HiTOP). Ultimately, it highlights the significant influence of diagnostic labels on individuals' self-perceptions and experiences, while also questioning the validity and consequences of psychiatric classification systems.