بهت شبانه

عناوین یادداشت‌ها

  • معنی صبر دوشنبه 8 شهریور‌ماه سال 1389 20:39
    این سخن قومی را تلخ آید. اگر بر آن تلخی دندان بیفشارند، شیرینی ظاهر شود. پس هر که در تلخی حندان باشد، سبب آن باشد که نظر او بر شیرینی ِ عاقبت است. پس معنی ِ صبر افتادنِ نظر است بر آخر ِ کار و معنی ِ بی‌صبری نارسیدنِ نظر است به آخر ِ کار.
  • آن اوّل هم مشکل بود. دوشنبه 8 شهریور‌ماه سال 1389 20:35
    گفتم «هیچ با خدا سخن گویی؟» گفت «آری.» گفتم «دروغ ِ تو همین ساعت ظاهر شود، دروغ همین ساعت ظاهر خواهد شد. بیفشارمش: گفتم که «او جوابت می‌گوید؟» گفت: «این مشکل است.» گفتم: «آن اوّل هم مشکل بود. تو آسان گفتی. اوّلت می‌بایست گفتن که مشکل است.»
  • اگر من بودمی، چشمهاش پاک کردمی. دوشنبه 8 شهریور‌ماه سال 1389 20:27
    یحیا را در «قرآن» «ولی» خواند. قوی گرینده بود. اگر من بودمی، چشمهاش پاک کردمی. چو او معصوم بود و گناه است که موجب‌ِ گریه است.
  • سیل اخیر پاکستان و تغییرات اقلیمی یکشنبه 7 شهریور‌ماه سال 1389 22:20
    سیل کم سابقه ی اخیر که در پی بارش موسمی شدیدی رخ داده فرصت دیگری به کارشناسان تغییرات اقلیمی داده تا بر اثبات ادعای خود بر اثرات تغییرات آب و هوایی بر زمین پافشاری کنند. همزمانی این سیل عظیم با سیل و زمین لغزه در چین و آتش سوزی در جنگل‌های روسیه این فرصت را درخشان‌تر کرده است. اگرچه سیاستمداران این کشورها، مثل رییس...
  • سنگ خورشید (۵) یکشنبه 7 شهریور‌ماه سال 1389 06:04
    در برابرم چیزی نیست، فقط لحظه‌ای است نجات یافته از دو تصویر ِ توامانِ امشب به خواب آمده، لحظه‌ای تراشیده از رویا، پاره شده از هیچی ِ این شب تیره، برچیده با دست، حرف به حرف، لحظه‌ای که زمان، بیرونِ در، به تاخت دور می‌شود، و جهان با تقویم‌های خون‌آشامش، رعدآسا به درهای روحم می کوبد، لحظه ای که شهرها، نامها، طعم‌ها، و...
  • امروز من یکشنبه 7 شهریور‌ماه سال 1389 04:31
    این چند روز خسته بودم و بیمار. خانه می‌ماندم.
  • سنگ خورشید (۴) جمعه 5 شهریور‌ماه سال 1389 02:59
    آتش-نوشته‌ای بر لوحی یشمین ، تَرَکی در سنگ، ملکه‌ی ماران، ستونی از مه، چشمه‌ای درون صخره، دوری قمری، آشیانه‌ی باز‌ها، تخم بادیان، خاری ریز و کشنده، خاری که دردی جاودان می بخشد، دخترکان چوپان در اعماق دریا، پاسبانان درّه‌ی مرگ، رَزی که از پرتگاه‌های مارپیچ می آویزد، مویی آویخته، گیاهی زهرناک، گُلِ رستاخیز، انگور حیات،...
  • شعرِ تمام شده - شاهین نجفی جمعه 5 شهریور‌ماه سال 1389 00:59
  • درد پنج‌شنبه 4 شهریور‌ماه سال 1389 21:31
    گاهی درد تا آن اندازه‌ است که هر آن منتظر انفجارم.
  • اسیرِ ولایت شده، نه امیرِ ولایت. پنج‌شنبه 4 شهریور‌ماه سال 1389 00:33
    معنی ولایت چه باشد؟ آن که او را لشکرها باشد و شهرها و دیه‌ها؟ نه. بل که ولایت آن را باشد بر نفس‌ِ خویشتن و بر احوال خویشتن و بر صفاتِ خویشتن و بر کلامِ خویشتن و سکوتِ خویشتن و قهر در محلّ قهر و لطف در محلّ لُطف. ... ولی «صاحب ولایت» باشد. اکنون، کو ولایت؟ اسیرِ ولایت شده، نه امیرِ ولایت. همین نفَسَک و صورتکند. لاغیر....
  • بوشِ اهل دنیا چهارشنبه 3 شهریور‌ماه سال 1389 23:31
    بوش ‌ِ اهل دنیا و بلندی جُستن ِ ایشان به آن مانَد که دیوِ سپید را رستم گفت که «بالای‌ِ کوه انداز تنم را، تا استخوانم بر بلندی باشد! تا کسی که آوازه‌ی من شنیده باشد، به حقارت ننگرد.»
  • من مرید نگیرم. من شیخ می‌گیرم. چهارشنبه 3 شهریور‌ماه سال 1389 23:25
    من مُرید نگیرم. ما بسیار در پیچ کردند که «مُرید شویم و خرقه بده،» گریختم. در عقبم آمدند منزلی و آن چه آوردند، آنجا ریختند و فایده نبود و رفتم. من مُرید نگیرم. من شیخ می‌گیرم. آن‌گاه، نه هر شیخ. شیخِ کامل.
  • هرباری از او چیزی بیرون می‌آید. چهارشنبه 3 شهریور‌ماه سال 1389 23:22
    پیش ما کسی بک بار مسلمان نتوان نشدن: مسلمان می‌شود و کافر می‌شود و باز مسلمان می‌شود و هر باری از او چیزی بیرون می‌آید، تا آن وقت که کامل شود.
  • آبَک باید که پیش دیگ باشد. چهارشنبه 3 شهریور‌ماه سال 1389 23:20
    آبَک باید که پیشِ دیگ باشد. مگر فعل آتش نمی‌دانی که چه دارد؟ برجوشد و هزار فتنه کند. عارفِ دیگ باشد و عارفِ فعلهای آتش، هرگز آب را دور ندارد. مگر نسیان درآید. چون آب حاضر نبود، برجوشد، چربو رفت، دیگ نماند، گوشت به زیان رفت، دیگِ دیگر باید. مگر که فراموش کند.
  • یکی بیاید ناگاه و آن ریسمان ببُرد. چهارشنبه 3 شهریور‌ماه سال 1389 02:16
    گفت «بر من حیات همچنان است که کسی را بار گران شده باشد، پشتوارِ گران در گردن و پای در وَحَل و او پیر و ضعیف، یکی بیاید ناگاه و آن ریسمان ببُرد تا آن بارِ گران از گردن او بیفتد تا او برهد.»
  • من نخواهم این خدا را. چهارشنبه 3 شهریور‌ماه سال 1389 02:11
    خدای را گفت «موجب بالذّات» است، «مختار» نیست. اگر همه‌ی انبیا این گفتندی، من قبول نکردمی. گفتمی «من نخواهم این خدا را. خدایی خواهم که فاعل مختار باشد. آن خدا را طلب می‌کنم. و او را بگویم تا این خدا را بر هم زند که تو می‌گویی. بگویمش که اکر او فاعل مختار نیست، تو باری فاعل مختاری، برهمش زن!»
  • سنگ خورشید (۳) سه‌شنبه 2 شهریور‌ماه سال 1389 10:43
    روشنیِ پلنگی رنگ، گوزنی قهوه‌ای بر حاشیه‌ی شب، دخترک نگاهی انداخت، خم شده بر ایوان سبز باران، رخساره‌ای در عنفوان جوانی، نامت را از یاد برده‌ام، ملیوسینا، لورا، ایزابل، پرسفانی، ماری، چهره‌ات تمامی اینانست و هیچ‌یک، تو تمامی ساعاتی و هیچکدام، تو درختی و ابری، تمامی پرندگانی، تک‌ستاره‌ای‌، تیغه‌ی ساطور جلادی و طشت...
  • کافران را دوست می دارم. سه‌شنبه 2 شهریور‌ماه سال 1389 00:26
    کافران را دوست می‌دارم - از این وجه که دعوی دوستی نمی‌کنند. می‌گویند «آری، کافریم، دشمنیم.» اکنون، دوستیش تعلیم دهیم، یگانگیش بیاموزیم. امّا این دعوی می کند که «من دوستم» و نیست، پُرخطر است.
  • پوستِ «اَلِف» سه‌شنبه 2 شهریور‌ماه سال 1389 00:15
    هر چه گفتند گویندگان، پوستِ «اَلِف» خاییدند. هیچ معنی «الف» نکردند - زیرا که مردی نداشتند. چنان که عِنّینی را در جامه‌خوابِ شاهدی کنی، جه باشد؟ لمسِ بی‌مزّه کند، طَمث نتواند کردن. همین روی بر رویش نهد. چیزی که این وسیله و دَواعی آن است، از آن محروم باشد.
  • فاسقی بدبخت دوشنبه 1 شهریور‌ماه سال 1389 23:53
    خدای را بندگانند که ایشان را در حجاب آرد، با ایشان اسرار گوید. مرا آن شیخ اوحد به سماع بردی و تعظیم‌ها کردی و باز به خلوتِ خود در آوردی. روزی گفت:«چه باشد اگر به ما باشی؟» گفتم «به شرطِ آنکه آشکارا بنشینی و شُرب کنی پیش مریدان و من نخورم.» گفت«تو چرا نخوری؟» گفتم «تا تو فاسقی باشی نیکبخت و من فاسقی باشم بدبخت.» گفت...
  • سنگ خورشید (۲) دوشنبه 1 شهریور‌ماه سال 1389 21:46
    برون از خویش به جستنم، بی حاصلی می‌جویم، لحظه‌ای را می‌کاوم، صورتی از طوفان و آذرخش، به تاخت از میان بیشه‌ی شب، صورتی از باران در باغی تاریک، آب بی‌آرامی که در برم جاری است، بی حاصلی می‌جویم، تنها می‌نویسم، کسی اینجا نیست، و روز فرو می‌افتد، سال فرو می‌افتد، من با لحظه فرو می‌افتم، به اعماق سقوط می‌کنم، به گذرگاهی...
  • سنگ خورشید (۱) دوشنبه 1 شهریور‌ماه سال 1389 04:31
    بیدی بلورین، سپیداری آبگون فواره‌ای رشید در چنبره‌ی باد سخت-ریشه درختی برجای رقصان، رودی که می‌پیچد، پیش‌ می‌رود، باز می‌گردد، و چرخه‌ای را تمام می‌کند. همیشه‌ آینده: مدار آرام اخترکی است یا مسیر چشمه ای کم شتاب، آبِ فروبسته-چشم مدام بر می جهد و تمامی شب را آینده گویی می کند. حضوری یگانه در هجوم امواج، موچی از پی...
  • ایلیاد - هومر دوشنبه 1 شهریور‌ماه سال 1389 04:07
    خواندن این کتاب سه‌هزارساله افتخاری بس بزرگ بود . سعید نفیسی بی نظیر است.
  • از هکتور تا دیگران دوشنبه 1 شهریور‌ماه سال 1389 04:00
    این پدر بدبخت، که رنجها وی را ترشروی کرده بود، سپس گروه مردم تروا را که دالان را پر کرده بود، از خود دور کرد؛ و کار را به جایی رساند که به ایشان ناسزا گفت. با ایشان گفت: «بروید ای گروه تبه‌کاران، آیا جای آن نیست که در خانه‌هایتان بر نابود شدن خود بگریید، بی آنکه باز بیایید درد مرا سخت‌تر کنید؟ یا اینکه این سوگواری را...
  • درد مشترک دوشنبه 1 شهریور‌ماه سال 1389 03:42
    «...ای آخیلوس، خدایان را بزرگ بدار، اندکی دل بر من بسوزان، بار دیگر پدرت را به یاد آور. دریغا! چه سان من بدبختم! من کاری را که هنوز هیچ آدمیزاده‌ای نکرده است توانستم بکنم، دستهای کسی را که خون پسرم را ریخته است به لبهایم نزدیک کنم.» این سخنان یادگاری دردناک را در دل آخیلوس بیدار کرد؛ و چون دست پیرمرد را گرفت، او را به...
  • مادرانه دوشنبه 1 شهریور‌ماه سال 1389 03:33
    از سوی دیگر مادر این جنگجوی، ناله‌کنان، اشکریزان، سینه‌ی خود را بیرون انداخت، پستان خود را بدو نشان داد و بر زاری خود افزود و گفت:«ای هکتور، ای پسر من، پاس این پستان را نگاه دار. اگر باری فریادهای کودکانه‌ی تو را آرامی بخشیده است، ای پسر من، این دلجوییها و مهربانیها را به یاد آمور، و درباره‌ی مادرت دلسوز باش و بیا و...
  • تعالی تشبیه جمعه 29 مرداد‌ماه سال 1389 09:09
    بدان‌گونه که آتش‌سوزی‌ای که تا گنبد آسمان آتش می افگند، دره‌های ژرف کوهی را می‌پیماید؛ جنگل پهناور آتش گرفته است؛ بادها گردبادهای شراره‌ها را می جنبانند، به هر سو می‌برند، به همان گونه، آن پهلوانی که گویی از خدایان بود، نیزه‌ به دست، همه‌ی کسانی را که دنبال می کرد می کشت، خشم خود را در همه جا می‌راند؛ سیل خون در دشت...
  • سوگ اسبان بر پاتروکل جمعه 29 مرداد‌ماه سال 1389 09:00
    درین میان تکاوران آسمانی‌نژاد آخیلوس در کناری بودند و از همان دم که دیده بودند راننده‌شان به دست خون‌الود هکتور در خاک سرنگون شده است برو می گریستند. اوتومدون پسر دیور، که پر از نیرو بود، بیهوده با تازیانه‌ی پربانگ خود بر آنها فشار می‌اورد، بیهوده پی‌درپی از آنها درخواست می‌کرد و آنها را بیم می‌داد؛ نه می‌خواستند به...
  • خشم پنج‌شنبه 28 مرداد‌ماه سال 1389 23:37
    آه! کاش دوگانگی و خشم از جایگاه خدایان برافتد، آن خشمی که خردمندترین مردم را بی‌خود می‌کند، از انگبین شیرین‌تر است، در دل آدمیزاده فرو می‌چکد، اما بزودی در آن نیرو می‌گیرد و بخارهای تیره چون دودی سیاه آن را بر می‌اشوبند. سرودهای هقده و هجده زیباترین‌اند. سوگواری آخیلوس بر پاتروکل دلخراش است. حرکت او به سوی مرگی بزرگ...
  • زندگی پنج‌شنبه 28 مرداد‌ماه سال 1389 22:17
    تمام نمی شود لامصّب!