کتاب دردناکی بود، کتاب خیلی خوبی بود، و بهم فشار روانی و عصبی آورد، شاید ترسوندم، دردی که قهرمان هش می کشیدن آزارم داد، بی صبرم کرد، خشمگینم کرد. زمانی شد که گذاشتمش زمین.
این کتاب تو سری هندی خونیم بود دنبال بهترین ها که گشتم بعد از کتاب White Tiger این تو لیستم بود و خوشحالم که خوندم با اینکه اذیتم کرد. فضایی که ترسیم کرده بود انقده فجیع بود که به آدم حس این رو می داد که نمی تونه راست باشه اما متاسفانه می تونست واقعی باشه. شاید برای من بیشترین ارزشش همین بود که من رو بیشتر با جامعه و تاریخ هند، اون هم تو سنی که من بتونم بشناسم، آشنا کرد.
الان خیلی سرحال نیستم اما بیشتر درباره ش می نویسم.
تب
همه مون مریض بودیم این مدت، سوفی یه جیزی آوذده بود خونه و بد بود، خیلی وقت بود انقده مریض نشده بودم. البته بهش می گفنم father-daughter bounding over sickness خوبی بود. شاید تنها مزیتش این بود که تونستم کلی استراخت (با درد) کنم و ساعت ها کتاب بخونم.
حالا باید وقت بذارم تا برگردم به روال زندگی، به کار، به دوچرخه سواری، به یوگا، به اسکی ....
دوچرخه سواری زمستونه
امسال سال دیگه ای خواهد بود. دوچرخه سواری من با تابستون تموم نخواهدئ شد. مدتیه دنبال لایه های مختلف لباس و تجهیزاتم برای آماده شدن برای زمستون. از این دوچرخه های با تایر پهن. امسال زمستون دیگری خواهد بود خیلی بهتر البته اگر جاییم نشکنه. :))
White Tiger by Aravind Adiga
بعد از یه سری ژاپنی خونی وسوسه شدم سری به هند یزنم خصوصا که استاد سخن سلمان رشدی قبلا مسحورم کرده بود (هنوز یه کتاب نیمه تموم ازش دارم که بخوتم و یه کتاب دیگه). دنبال یه لیست از بهترین ها گشتم و این یکی از اولین ها بود. از کتابخونه کاغذیش رو گرفتم و اگرچه خوندن کاغذی حال داد بعیده بعد از این زیاد کاغذی بخونم. کیندل و کودو از دو سه جهت بعترن، یکی اینکه میشه هایلایت کرد و یادداشت و حتی حاشیه نوشت (خصوصا کیندل)، دوم اینکه نیاز به نور اضاقی نداری مثل این که مجبور بودم تو نشیمن با چراغ مطالعه بخونم و سوم اینکه نیاز به عینک نداری. بگذریم، اما این کتاب ....
روایت خیلی عالی شروع میشه و غافلگیرت می کنه، اینکه یک کارآفرین هندی به یه وزیر چینی در قالب چندین نامه شرح بده که واقعیت و رمز و رموز کارآفرینی چیه و از این میون شرح حال و جامعه و سیاست هند رو نقد کنه قالب جذابیه اما آخر کتاب این سوال برای خواننده ی گیری مثل من باقی می مونه خوب چرا باید اینها رو در این نامه ها به این عالیجناب می گفت؟ اما نحوه ی روایت اصلا آدم رو اذیت نمی کنه و اتفاقا خواننده رو همراه هم می کنه. اینکه تو می دونی راوی هم کارآفرینه (که تا آخرش سختته هنوز باور کنی و فکر می کنی سرکارت گذاشته)، اینکه می دونمی راوی قاتله و باید دنبال کنی تا بفهمی چرا و کی. همه باعث میشه داستان کشش داشته باشه و خواننده کتاب رو زمین نذاره. تو یه مصاحبه با نویسنده دیدم واقعا هم هدف این بوده.
جغرافیای داستان جالبه اینکه هند به دو بخش نور (بخش های متمولی که به دریا راه دارن) و تاریکی (مناطق حاشیه ای خصوصا کنار گنگ) تقسیم می شه. اینکه شهر به مدرن و سنتی تقسیم میشه .
اینکه هم کاست ها حضور دارن و هم طبقه بندی اجتماعی شهری/روستایی و فقیر/قوی و مذهبی (هندو/مسلمان) سعی می کنه پیچیدگی های مختلف جامعه ی هند رو به خوبی به تصویر بکشه.
مشخصا یکی از اهداف کتاب تشریح لایه های مختلف فساد در هنده، از رده های پایین تا بالا، از ملاک تا سیاستمدار و اینکه بار این فساد بر دوشن طبقه ی تاریک نشین هنده اما اینکه این رو از طرف یه کارآفرین موفق که دست به هر کاری زده تا به اینجا رسیده موضوع رو جذاب می کنه. نویسنده که خودش روزنامه نگار اقتصادی بوده تو مصاحبه ای می گه که معتقده بحث های اقتصادی و کارآفرینی تو نشریان به جز چرندیات نیست و پشت پرده رو نشون نمی ده و تو این کتاب سعیش اینه که این پشت پرده رو نشون خواننده بده. یادم اومد هفته ی پیش یه ایمیل از یه نشریه ی اقتصادی گرفتم که شرکتم جزو ده کارآفرین اول شناخته شده و می خوان عکسم رو روی جلد بذارن البته 3500 دلار می خوان :). بررسی کردم دیدم همچین جای بی اعتباری هم نیست و کلی آدم رفتن روی جلدش و بازدیدکننده هم داشت. اما نکته ی جالب این بود که از هند اداره میشد. :)) عجب تصادفی، نه؟
کتاب علیرغم توصیف بدبختی طبقات ضعیف هندی ها (که برای منی که دو بار اونجا بودم آشنا بود) کتاب غمگینی نبود و خواننده رو دچار افسردگی نمی کرد. تاکید کتاب روی مشکلات ذاتی هندی ها که با مثال قفس مرغ و خروس تو بازار توصیفش می کرد، اینکه امیدی به انقلاب و تفییر عمده ای نیست باید احتمالا به برخی هندی ها برخورده باشه اما برای ملت های دیگه ای که مشکلات مشابهی دارن این سوال رو پیش می آورد که چی تو برخی فرهنگ ها هست که جامعه رو چنین بیچاره می کنه. دین و کاست رو نویسنده به عنوان دو عامل مورد انتقاد قرار داده بود و البته یک چیز دیگه، ساختار خانواده. خانواده ی راوی (به رهبری مادربزرگش کسوم البته) از عوامل پیشرفت نکردن راوی و عقب افتادنش بود و همین هم باعث شد که راوی احساس کنه باید کلا کنار بذاردشون. کلا که می گم یعنی نه فقط اینکه براشون پول نفرسته یلکه بذاره همه شون کشته شن در انتقام جنایتی که کرده. الیته نویسنده با آوردن یه بچه از فامیلش به سرپرستیش و اینکه بهش خوب رسیدگی می کرد سعی کرده بود تا قدری از عصبانیت خواننده از این کار راوی کم کنه. اما در هر حال راوی (و نویسنده) ساختار خانواده رو مقصر می دونست و معتقد بود که در کنار اونها پیشرفت سخته یا ممکن نیست. این من رو یاد کتاب "ریشه های رزیم های سیاسی" فرانسیس فوکویاما انداخت که رمز دموکراسی غربی رو اضمحلال ساختار خانواده (تا حد زیادی تحت تاثیر کلیسا) می دونه.
تو کتاب راوی که از طبقه ی فقیره، رییسش که یه بچه ملاک آمریکا رفته ی پولداره (که یه کم ار برادرش بهتره) رو به قتل می رسونه و پولش رو می دزده و تبدیل به یک کارآفرین موفق میشه. به نظر میاد این به نوعی تمثیلی از تبدیل پول کهنه به پول نو یا تغییر طبقات اجتماعیه که داره رخ می ده. تغییر از طبقه ی فئودال و تاجر به طبقه ی کارآفرین. احتمالا همینه چون راوی اسم مقتول رو به عنوان اسم جدید خودش انتخاب می کنه. اسم کلا تو کتاب نقش مهمی داره خصوصا که راوی در ابتدا اسم نداشته خودش.
یه چیزی که جالب بود این بود که ملاکین تو کتاب همه به اسم حیوانات گفته می شدن چون همین بچه ملاکی که کشته شد. آخرش راوی می گفت احساس غذاب وجدان نمی کنه اما ترجیح می داده برادرش (راسو) رو بکشه به جاش چون آشوک مرد خیلی بدی نبوده اما بارها می گه که تهش همه مثل هم هستن.
کتاب خیلی خوب نوشته شده و داستان هم خیلی خوبه. اما نمی دونم، یه چیزیش می لنگه و باعث میشه صد در صد به دل آدم نشینه.
برادران کارامازوف- فئودور داستایفسکی - ترجمه ی پرویز شهدی - روایت آرمان سلطانزاده
خوب ناامیدم کرد. منی که به اسم شاهکار بودنش و بعد از خوندن جنایت و مکافات زیبا سراغش اومده بودم با یه روایت طولانی خوب و شنیدنی اما نه شاهکار مواجه شدم که بر خلاف اون کتاب که روانشناسی خلاقی داشت بیشتر شخصیت های نسبتا تک بعدی درست کرده بود. نمی گم کتاب بدی بود اما نه صحنه های عمیق و زیبایی توش دیدم نه درس های خوبی ازش گرفتم. چهل ساعت وقت گذاشتن براش زیاد بود ...
شاید فقط یکی دو صحنه ی کتاب جذاب بودن یکی اونجایی که او سرهنگ دائم الخمر که توسط دمیتری تحقیر شده بود با سخنانی بسیار احساسی دویست روبل رو مچاله کرد و پرت کرد جلوی آلیوشا و یکی هم اونجایی که جسد عارف بو کرده بود و عکس العمل مردم رو نشون می داد. طنزی که بعضی وقتها تو داستان بود جالب بود خصوصا اون خانم خوخلوا. طبق معمول داستایفسکی روانشناسی زیادی می کرد شخصیت ها رو که به نظر من قابل مقایسه با کتابی مثل جنایت و مکافات نبود. البته طبق معمول بقیه ی کتاب های ایشون زیاد جاده خاکی زده بود.
شاید یه نقطه ی ضعف اصلی داستان که برای من عجیب بود نقش راوی داستان بود که با اینکه چندین بار می گفت دانای مطلق نیست و این رو از اینجا شنیده و از اونجا یهویی میشد عالم دنیای غیب و حتی از مذاکرات ایوان با شیطان ذهنیش شرح دقیق و کاملی می داد. خوب همونطور که تو جنایت و مکافات هم گفتم کلا بعضی وقتها چیزها رو تو داستان هاش سر و هم بندی می کرده.
زنوفوبیا یا خارجی ستیزی داستایفسکی تو این کتاب هم برام جالب بود که دوباره خودش رو نشون داده بود. همراهیش با دین عرفانی و مخالفتش با نگاه های روشنفکرانه و دین ستیزانه یا دینداران عبوس هم بود.
اینکه اسمردیاکف بیچاره (پسر نامشروع فئودور و برادر نامشروع این کارامازوف ها که خدمتکارشون شده بود) رو هم اینهمه شر و بی سروپا نشون داده بود و سعی کرده بود به جز پدر بقیه رو آدم حسابی تر نشون بده تبعیضی بود که خوشایند نبود و البته برای منی که شنیدم تولستوی بچه ی نامشروع خودش رو کالسکه چی و نوکرش کرده بوده عجیب نبود.
نمی دونم چرا توقعم ازش بالا بود شاید عجیب نبود وقتی اسمش تو بوق و کرناس.
کوکورو اثر ناتسومه سوسه کی ترجمه ی قدرت الله ذاکری
در ادامه ی ژاپنی خونیم به این کتاب رسیدم که ظاهرا یکی از کتاب های کلاسیک مهم ادبیات مدرن ژاپنیه. ترجمه ی قدرت الله ذاکری با روایت خوب نیما منصوریان
اگر ندونسته باشی شاید تشخیص ندی چرا کتاب یه همجین اهمیتی داره، شاید هم باید به تاریخ ادبیات ژاپن آشنا باشی که بفهمی چرا. کتاب روون و شنیدنی، روایت خوبیه و خوب هم ترجمه شده. داستانش هم خوبه. کتاب در سه بخشه،
بخش اول آشنایی راوی با سنسه (به معنی استاد) که البته عجیبه، این رابطه ی مرید و مرادی و این همه اصرارش به ارتباط که خود سنسه هم نمی فهمه جریان چیه، و البته منتقدین احمق غربی هم بعضی می کشوننش به همجنس گرایی طبق معمول کارشون!!! این بخش به تفصیل سنسه و رفتارهاش، زنش و زندگیش رو به خوبی به خواننده معرفی می کنه
بخش دوم بازگشت راوی به شهرشه که دید خوبی به خواننده از ارتباطاتش با خانواده ش و شهرش و خصوصا پدر در حال احتضارش می ده. در این مرحله ارتباطش با سنسه از طریق نامه های معدودیه اما این نامه ی آخره که سنسه فرستاده که باعث میشه پدر رو به جا بذاره و وارد بخش سوم کتاب شه.
بخش سوم اما صرفا نامه ی سنسه س که شرح می ده چرا اینی شده که هست و سوال هایی رو که راوی و خواننده درباره ش داشتن به تفصیل جواب می ده. تاریخ رابطه ی سنسه با زنش و دوستش ک (ک باز منتقدان "روشنفکر" غربی انگ همجنسگرایی بهش زدن) در این فصل روایت میشه.
حالا مفصل درباره ش می نویسم تو این هفته چون ارزشش رو داره.
خوب این هم تاخیر شد.... و من بعیده دیگه حوصله داشته باشم درباره ش مفصل بنویسم.
خوب از اولش شروع کنم و جریان آشنایی راوی اول شخص داستان با سنسه که یه کم عجیبه و خود سنسه هم تعجب می کنه از اینکه این جوون اینجوری پیگریش شده و دنبال آشنایی باهاشه. همینه که باعث شده این غربی ها گیر بدن به بحث همجنس گرایی. کلا این قسمت کتاب یه جورایی سخت بود فهمیدنش و احساس می کردی نویسنده می خواد به زور این دو تا رو با هم آشنا کنه اما نمی دونم شاید فرهنگ ژاپنی رو بیشتر می شناختی بهتر می تونستی درک کنی. همونطور که روابط کاملا غیرجنسی مردها در شرق رو این عزیزان غربی خیلی وقتها جنسی تعبیر می کنن. البته بعد که راوی از پدرش می گه خواننده تا حدی حس می کنه سنسه جایگزین پدر راوی شده و البته در نهایت تقریبا همزمان هر دو رو از دست می ده، پدری از نسل قدیم و پدری از نسل جدید.
یه نکته ی جالب هم اشاره های اندکی زیباگرایانه ی راوی به زن سنسه بود که باعث می شد تصور کنی تمایلی جنسی بهش داره که البته هیج شواهدی براش پیدا نمی کردی.
اما کلیت کتاب به موضوع مدرن شدن جامعه ی ژاپن می پردازه در زمانی که دوره ی تغییرات شدیدی بوده. جلوه های این تغییر در تفاوت رفتارهای فردی افراد دیده میشه خصوصا دانشجوهایی که برای تحصیل به شهرهای بزرگی مثل توکیو می رن و عملا تا حد زیادی ارتباطاتشون رو با دنیای قبلی خونوادگی خودشون قطع می کنن. راوی کتاب خودش یکی از اینهاست که برای تحصیل به توکیو می ره و داره روند جداییش رو از ساختار سنتی خانواده ش توصیف می کنه. زمانه زمانه ایه که همه ی بچه های خونواده به دلیل تحصیل یا کار یا ازدواج مجبور شدن از شهر و پدر و مادرشون دور بشن و زندگی های متفاوتی رو شروع کنن. اما از نسل قبل از اون این سنسه و دوستش "کا" هستن که به همین شکل به دنیای متفاوتی ا زخانواده شون پا گذاشتن و تنهایی و انزوا به دور از همه ی ارتباطات گذشته شون رو تجربه می کنن. تجربه ای که مشخصا دردآوره. و کتاب نویدی نمی ده که تجربه ای بهتر در انتظار راوی باشه. البته ظاهرا نویسنده ی کتاب خودش همچین تجربه ای رو داشته وقتی تو دوره ی دانشگاهی به انگلیس رفته و حس تنهایی بسیاری کرده. این بخش کتاب با بسیاری بچه شهرستانی هایی مثل من حس همدلی ایجاد می کنه وقتی که یادم میاد اون سالهای اول دور از خانه چقدر احساس تنهایی می کردم تو تهران. راوی تو کتاب تقریبا علاقه ای به شهرستان نشون نمی ده، تا حدی که حتی از اینکه مهمونی فارغ التحصیلی ای براش برگزار نشده خوشحاله. مطمئنه که نمی خواد اونجا زندکی که.
بخشی از کتاب در داستان سنسه به تغییر ساختار ازدواج فامیلی در خانواده می پردازه و اینکه چطور دیگه این ساختار به هم خورده. مرگ پدر سنتی همزمان با مرگ امپراطور رخ می ده که بازتاب مرگ سنت هاست. خودکشی "کا" عارف مسلک (بودایی) هم شاید مفهمومش پایان دوره ی عرفان باشه.
داستان بدبین شدن سنسه به جامعه به دلیل خیانت عموش که ارثیه ش رو بالا کشیده (شاید هم چون اون راضی نشده بنا بر سنت با دخترش ازدواج کنه) و اثری که روی زندگیش می ذاره برای من داستان تکراری و جذابی بود چون تو زندگی تجربه ش کردم و کثافت های زیادی رو دیدم که باعث شدن اعتمادم به افراد دیگه رو هم به سختی بتونم حفظ کنم. همینه که می گم تو وقتی به اعتماد یکی بدی و خیانت می کنی به اون خیانت نکردی به تمام بشریت خیانت کردی. اینکه این رفتار به نحوی سبب میشه سنسه هم به نحوی به دوستش خیانت کنه همین موضوع زنجیره ی سلسله وار از دست دادن اعتماد رو نشون می ده. سنسه حتی این بی اعتمادی رو به روای هم منتقل می کنه اونجایی که می گه پول انسان ها رو بد می کنه و اون باید مواظب سهم ارثیه ش باشه، اما وقتی داستان مثلث عشقی ش رو و رقابتش رو با "کا" مطرح می کنه عملا داره می گه حتی عشق هم می تونه آدم ها رو بد کنه.
کتاب موضوع مرگ رو در نظر داره، مرگ های متعددی توش اتفاق می افته اما شاید سه مرگ مهم توش تصویر شدن، مرگ پدر راوی که در پی بیماری و احتضار البته در صفحات نا نوشته ی کتاب و به زیبایی مطرح میشه، خودکشی"کا" که به خوبی تصویر می شه و خودکشی سنسه که البته بیشتر شرح دلیل مرگ مطرح میشه تا خود مرگ.
اینکه کتاب با نامه ی سنسه تموم میشه و راوی دیگه هیچی نمی گه یه کم برای خواننده عجیبه چون توقع داره از راوی بشنوه بعدش چی شد اما باعث نارضایتیش نمیشه و فضای تعلیق رو می پذیره.
خوب مفصل تر از اون شد که فکر می کردم.
An Artist of the Floating World by Kazuo Ishiguro
خوندن Remains of Time بود که من رو شیفته ی نوشتن Kazou Ishiguru نویسنده ی انگلیسی - ژاپنی برنده ی نوبل کرد و به خودم گفته بودم باید بیشتر ازش بخونم. انتخاب این کتاب از بین بقیه ی کتاب هاش البته به دلیل اتفاق افتادنش تو ژاپن بود.
سبک نوشتن Remains of Time خیره کننده بود، اینکه شما از لابلای خاطره نویسی یک سرپیشخدمت وفادار به ارباب صاحب نامش بتونی رگه های فاشیسم رو در انگلیس واکاوی کنی عالی بود و البته سبک روایت و کلیت موضوع این کتاب دومی که خوندم (که سه سال قبل از اولی منتشر شده بود) هم معلوم شد خیلی پرت از اون نبود که درسته جالبش می کرد اما شباهت روایی بسیارشون اندکی حس تکراری دادن به آدم می داد. حس می کنم دو موضوع متفاوت رو در یک قالب روایت کرده. ظاهرا کتاب قبلیش هم در همین قالب بوده. اگر خدا قسمت کرد بخونم درباره ش می نویسم.
اینکه این سبک نوشتن از کجا اومده در مقدمه ی کتاب گفته میشه. ,نویسنده می گه که می خواسته کتابش با یه فیلمنامه فرق کنه به عبارتی نشه به راحتی فیلمش کرد و ایده رو زمانی که در بستر بیماری کتاب Remebrance of Things Past مارسل پروست رو می خونده (که البته خیلی هم ازش خوشش نمی اومده) که با این سبک "روش های حرکت" اون که چطور از یک صحنه به صحنه ای دیگه می ره بدون اینکه نیاز به تاریخ خطی باشه یا ترتیبی وجود داشته باشه. کتاب اول به شکل یه داستان کوتاه نوشته شده بود و بعد رمان کوتاه شده.
کتاب مثل عنوانش درباره ی تغییره، عنوان ایهام داره، جهان متغیر هم معرف سبک نقاشی قهرمان داستان از شب های گیشایی ژاپنه و هم مفهمومش جنگ جهانی دوم و اتفاقاتیه که بعد از شکست ژاپن می افته. هر دو نشان از سیالیت دارن. راوی (نقاش) کتاب کسی بوده که از نقاشی گیشایی رو میاره به نقاشی پروپاگاندایی و تبلیغاتی برای ساختار میهن پرستی افراطی ژاپن در دوره ی امپریالیسم ژاپن (که خودش ماجرای تاریخی مهم و آموزنده و جالبیه). کتاب که در چهار سال مختلف روایت میشه از ماجرای خواستگاری دختر نقاش شروع میشه و به شکل خاطرات در هم بافته در چهار فصل روایت میشه (از 1948 تا 1950). خاطراتی که به ضورت غیرخطی روایت می شن. راوی چند خصوصیت داره:
- نامطمئنه. روایت هاش شخصی هستن، و کاملا قابل اطمینان نیستن چون شخصیت های دیگه ی کتاب شنیده می شن که منکر روایت هاش می شن. اما چاره ی جز گوش دادن به این روایت غالب برای خواننده باقی نمی ذارن.
- تا حدی مسئولیت پذیره، اقرار به خطا می کنه و می گه حاضره عذرخواهی کنه از تاثیرات منفی که روشهاش در تاریخ باقی گذاشتن، برخلاف شخصیت یکی از شاگردهاش که منکر نقشش میشه. این باعث میشه علیرغم نامحبوب بودنش بشه بهش گوش داد. البته این مسئولیت پذیری حد و حدود خودش رو داره و جاهای کمی نیست که سعی می کنه رفتارهاش رو توجیه کنه. این موضوع با توجه به مسئولیت پذیری ژاپنی که شنیدیم (خودکشی هایی که در کتاب هست نمونه شه) جالبه.
- مشخص نمی شه وزن اجتماعی راوی چیه، راوی خودش معتقده وزن اجتماعی بالایی داشته و اثرات مهمی باقی گذاشته اما دیگران منکر موضوع می شن.
;ساختار کتاب همونجور که گفتم خاطره نویسی یا یادآوریه، ماجرای متمرکز کتاب یا نخ تسبیحش ماجرای خواستگاری و ازدواج دخترشه اما کتاب ظرفی می شه برای روایت زندگی هنری و سیاسی نویسنده، تغییرات اجتماعی ژاپن و مدرن شدنش، اثرات جنگ از ویرانی گرفته تا تغییرات نگاه سیاسی افراد و تغییر ارزش های سیاسی و ...
بیشتر درباره ی این کتاب می نویسم فعلا نصف شبه، از خواب بیدار شدم ساعت یک و باید یکی دو تا کار دیگه انجام بدم.
...
خوب حالا شب بعد شده و من باز هم می خوام بنویسم درباره ی این کتاب.
روابط مختلفی ساختار کتاب رو تشکیل می ده:
- رابطه ی راوی با دخترهاش اصلی ترین شالوده ی کتابه. دختری که ازدواج کرده و از خونه رفته (Setsuko) که با تمام احترامی که برای پدرش قائله در کنار همسرش (که در جنگ حضور داشته) منتقد پدر و نقش سابقش هستن. دختر کوچکتری (Nuriko) که 26 سالشه و به دلیل جنگ و احتمالا نظرات پدر در ابتدای کتاب هنوز ازدواج نکرده و رابطه ی نسبتا پر تنشی با پدرش داره، رابطه ای که پر از طعنه س. دامادهایی که متفاوت فکر می کنن و سمبل تغییرن و نوه ای (Ichiro) که نماینده ی نسل جدید ژاپنه. قسمتی که پدربزرگ موفق نمیشه بر خلاف تمایلش و طبق سنت به دلیل مخالفت مادرش به اون ساکی بده از بخش هاییه که تضاد و تغییر نسلی رو نشون می ده.
- رابطه ی راوی با شاگردانش که به نظر میاد کاملا گسسته شده نشون دهنده ی همون سیالیتی هست که کتاب راویشه. دو شاگرد اصلی نماینده ی دو نسل مختلفن:
اولی Kudrodo بهترین شاگردشه که مخالف سیاست های میهن پرستانه ی افراطی بوده و توسط استادش لو داده میشه. در گذشته مغضوب بوده و الان بعد از جنگ محبوب مبشخ. دومی Shintaro که شاگرد معمولی ای و با استاد هم نظر بوده، تا زمانی کنار استاد (تو باری که می رن) می مونه که اوضاع خوبه و بعد که می بینه موقعیت ها رو داره از دست می ده منکر میشه.
- رابطه ی راوی با استادانش هم بخش دیگه ای از داستانه. استادی که زمانی براش کار بازاری می کرده رو ول می کنه تا با استادی دیگه که کار هنری می کنه (Seiji Moriyama (Mori-san)) کار کنه اما به دلیل گرایش سیاسی افراطی ش مجبور به ترکش می شه. عملا Ono شخصیت وفاداری نیست توی کتاب و البته دنیا گرده و خودش مم تجربه ی مشابهی می کنه.
- رابطه ی اون با همکارهاش هم هست و از همه دقیق تر رابطه ش با Yasunari Nakahara یا همون لاکپشت. کسی که براش رقابت و سرعت مهم نیست و به خودش برای کارش زمان می ده. کسی که به نظر میاد نماد تامل سیاسی و وفاداری به ارزش هاست.
- رابطه ش با پدر و مادرش. مادر مهربانه اما کم اثر و پدر برای آینده ش برنامه داره، برنامه ای غیر از نقاش شدن. جایی پیش میاد که پدر نقاشی هاش رو می سوزونه و مشابهش رو هم استادش Mori-son انجام می ده وقتی نقاشی های سیاسی ش رو می گیره.
- رابطه ش با دوستش Matsuda کسی که عملا اون رو وارد دنیای سیاست و میهن پرستی و پروپاگاندا کرده و دلایلش (نجات ژاپن از فقر و عقب ماندگی و تحول به سوی ابر قدرتی ) بخش مهمی از کتاب رو تشکیل می ده که خواننده رو مجبور می کنه بره و تاریخ این کشور رو مرور کنه.
خوب من هی می نویسم تموم نمیشه.
معماری شهری که تو کتاب توصیف میشه جالبه، شهری که واقعی نیست، اما خیلی واقعی به نظر می رسه، معماری شهر مثل بقیه ی کتاب کاملا سیال و در حال تغییره، هم در اثر جنگ و هم در اثر تغییر زندگی و فرهنک، از ای آی خواستم نقشه ی شهر رو بکشه این رو داد، باید یه بار دیگه کتاب رو خوند تا دید چقدر دقیقه
باز هم می تونم بنویسم اما دیگه بسه واسه یه کتاب، کتاب خوب اینه دیگه، یه نکته فقط سیستم خواستگاری ژاپنی که توصیف شده بود جالب بود.
کتاب خوبی که تنها بدیش اینه که روش روایتش که خیلی هم دوستش دارم زیادی شبیه اون یکی کتاب Remains of Day هست. باز هم ازش کتاب خواهم خوند.
Lana Ray - No quiero Saber
قکر می کنم یاد گرفتن اسپانیاییم داره خیلی خوب پیش میره، الان متن های ساده رو خوب می خونم و می فهمم و کلمات رو توی مکالمات می تونم بگیرم.
این وسط جاز اسپانیایی برام جذابه، یه جورایی به نظر من خوش آواتر از جاز انگلیسی در میاد. لانا ری و شبیهش برام جالبن.
این تابستون
تابستون با بارون های چند هفته ای شروع شد اما فکر کنم حداکثر استفاده رو ازش کردم. دوچرخه سواری و پدل بوردینگ خوبی بود. زیارت سالانه ی خیریه ی صد کیلومتری کلگری به بنف رو رفتم و کلی هم پول جمع شد. برام جالبه که هر سال نه تنها مسیر رو سریع تر می رم بلکه خیلی کمتر هم خسته می شم! پدل بوردینگ هام بیشنر تو کالاماکا لیک ورنان بود شامل اون موقعی که طوفانی شد. خیلی بامزه بود علیرغم سختیش :) خصوصا اون مرد خیلی با محبتی که به کمکم اومد. دوچرخه سواری دور دریاچه ی گلنمور رو هم امسال رکورد هم تعدادش و هم زمانش رو شکستم. حالا که خونه به اونجا نزدیکتر شده خیلی خوب شده.
چندماهیه کار جالبی رو شروع کردم، وقتایی که از خونه کار می کنم اول صبح پا میشم می رم استارباکس کارم رو شروع می کنم و یکی دو ساعت بعد بر می گردم . به شدت روی بازدهیم و نظم دادن به روزم. اما نقطه ی اوجش این بود که برای دوچرخه م یه گاری خریدم که کوله رو می ندازم توش و پا می زنم تا کافی شاپ. ببینم تا کی می تونم ادامه بدم و ماشین نبرم این زمستون.
یکی از کارهای جالبی که امسال کردم این بود که اون هفته ای که رفتم بی سی سوفی رو هم با خودم بردم گذاشتم کمپ تابستونه. بسیار بهش خوش گذشت، ساحل و پارک آبی و ....
کلا تابستون خوبی بود علیرغم زحمت های زیاد جابجا شدن و تعمیر خونه ی قبلی. اینکه خیلی از تعمیران رو خودم انجام دادم بسیار عالی بود، فکر می کنم کار زیاد فکری باعث شده بود عدم تعادلی پیش بیاد که این کارهای دستی جبرانش کردن.